Hoe voelloe? – deel 4

We zijn alweer een maand verder. Wat vliegt de tijd.

Een mailtje van een of ander baby reclame ietsie vertelde me dat we nu begonnen zijn aan trimester 3. De laatste fase van de zwangerschap.

Voor de leken: 27 weken = 6,2 maanden.

Buik

Buik
Opeens heb ik een buik. Eerst kon ik nog zeggen dat de enige buik die ik had, mijn eigenste vetjesbuik was. Niet dat die niet impressive is, maar een zwangerbuik is toch anders. Toen ik vorige week in Londen was en naar beneden keek zag ik opeens een bolle buik. Mini-Viking zit wat hoog dus zo is mijn buik ook vooral aan de bovenkant erg bol. Daar moeten die lange benen liggen schijnbaar.

Dat maakt dat ik nog steeds last van maagzuur heb. Ik probeer het af te vangen met regelmatig eten, veel groenten (vooral boontjes!) en op mijn linkerzijde slapen. Soms pak ik een hulpmiddel als graviscon maar daar moest ik onlangs van overgeven dus erg succesvol is het niet.

Ook merk ik dat ik weinig ruimte heb voor eten. Ik snap werkelijk niet hoe zwangere vrouwen voor twee kunnen eten. Ik kan niet eens eten wat ik voor de zwangerschap at. Geen toetjes meer voor ioni. :(

Gezondheid
Ik krijg nog steeds veel controles in het ziekenhuis waar bij iedere afspraak mijn urine gecheckt wordt. Deze is tot nu toe iedere keer goed.

Onlangs had ik ook mijn suikertoleratietest. Dat is om te controleren of je zwangerschapsdiabetes hebt. Ik moest nuchter naar het ziekenhuis komen om 8 uur, bloed laten prikken, een goor drankje drinken (hele zoete 7up zonder prik), een paar uur niksen en weer bloed laten prikken.

De uitslag was gelukkig goed. Het prikken ging minder goed. Ondanks mijn waarschuwing dat ik moeilijk was om te prikken nam de prikster niet genoeg tijd om te voelen en koos een oppervlakkige ader. Bij het uittrekken van de naald spoot het bloed al als een inktvlek door mijn arm. Direct blauw. “Zag je dat” zei de prikster nog lachend. Een drukverbandje gekregen en het zou wel meevallen. Dat viel het niet, ik heb twee weken voor aap gelopen, alsof ik mishandeld was of mislukt als junk.

Junk
junk2

Mini-Viking
Op de laatste echo’s hebben we gezien dat mini-Viking nog altijd met zijn hoofd naar beneden ligt. Hij is behoorlijk actief nog altijd en kan mijn buik al flink laten bewegen. Nog niemand die het gezien heeft behalve ik, maar het is wel grappig.

Hij blijft reizen leuk vinden. Op de boot in Londen, de trein en het vliegtuig is hij bijna niet stil geweest. Ik vind het wel leuk want dat leidt mij wat af van de reis. Tijdens het auto rijden is het wat minder handig want dan moet ik zelf opletten en heeft het geen zin om een meetrappende baby te hebben.

Hij reageert ook altijd op Stefan als hij mijn buik voelt of tegen mijn buik praat/zingt. Zo werd Stefan geaaid toen hij met zijn hoofd op mijn buik lag. Het voelde voor mij vreemd van binnen, een duidelijke aai beweging en ook voor Stefan was het vreemd tegen zijn wang. Maar wel heel leuk natuurlijk. Zeker de glinster-ogen van Stefan zijn geweldig om te zien.

Even Weg

Vorige week waren Stefan en ik even weg. Stefan ging een cursus volgen bij IBM in Londen, en ik mocht gezellig mee. Qua hotelkamer maakte het niet uit of je samen of alleen in de kamer slaapt dus het zou ons alleen mijn vliegticket en mijn eten kosten.

Nu ben ik al geen held met vliegen en met de berichten van de afgelopen twee weken werd het er niet beter op. Normaal ben ik erg begaan met wat in de wereld gebeurd, en zeker in Nederland. Nu moest ik me noodgedwongen afsluiten voor de berichtgeving. Ik durfde me niet in te leven, ik durfde geen persoonlijke verhalen te lezen en heb het nieuws meerdere maken uitgezet.

Ik voelde me er heel slecht over maar om mezelf zo ver te krijgen dat ik überhaupt nog in het vliegtuig zou stappen moest ik egoïstisch zijn. Gelukkig hadden we zowel op de heenweg als op de terugweg een hele fijne en soepele vlucht.

Hoe kijk jij tegen vliegen aan?

Overgeven tijden de Zwangerschap

De vaste lezers hebben Morningsicknesswel meegekregen dat ik erg ziek ben geweest tijdens de eerste 18 weken van mijn zwangerschap. Het was niet enkel misselijk zijn, maar ook veel overgeven.

Op internet is veel te vinden over wat zou kunnen werken, dus ik heb veel geprobeerd. Ik wil toch, voor de vrouwen die hetzelfde doorgaan, opsommen wat voor mij wel werkte. Soms ging het een week goed met één methode terwijl het een week later helemaal mis ging met dezelfde methode. Voor mijn gevoel ‘werkte’ iets al wanneer ik of wel misselijk was en niet hoefde over te geven of wanneer ik moest overgeven wat snel gebeurde en opluchtte. Ik denk niet dat er iets is wat er voor zorgt dat je helemaal niet meer ziek bent, maar het kan het wel wat verzachten.

Wat werkte wel:

  • Voor het opstaan eten. Ontbijtje op bed bestaande uit een volkorenbeschuit met boter en suiker of een pakje droge melbatoast. Meestal met een glas water. Als het niet werkte was het in ieder geval fijn dat er iets in mijn maag zat om er uit te gooien ipv alleen gal. (Ontbijtkoek is GEEN aanrader. Verschrikkelijk als dat er weer uit moet komen)
  • Neem de tijd met uit bed komen. Het is moeilijk in de eerste wekend dat vaak niemand weet dat je zwanger bent en je wel je gewone verplichtingen hebt zoals werk. Probeer zo rustig mogelijk op te staan en neem de tijd. Geen snelle bewegingen en geen haasten. Ook wanneer je moet overgeven is het fijn dat je nog tijd hebt om daarna wat te eten, anders kun je helemaal niet functioneren.
  • Cola drinken. Het is dan wel niet goed, het is frisdrank en er zit cafeïne in. Maar het hielp bij mij erg goed tegen de misselijkheid.
  • Keelsnoepjes. De anta-flu variant. Doordat ze verzachtend werken voor de keel onderdrukken ze de overgeef-prikkel. Ik denk dat dit mede de redders zijn geweest van mijn dagen.
  • Waterijsjes. Als je veel moet overgeven dan verlies je ook veel vocht maar water drinken kan juist te lang in je maag hangen en tot overgeven leiden. Dus als je echt weinig binnen kunt houden neem dan waterijsjes. Verkoelend voor je keel en je krijgt wat vocht en suiker binnen.
  • Lichte maaltijden. Kleine en lichte maaltijden. Ik nam overal pakjes crackers mee naar toe en ontbijtkoek zodat ik overal wat kon eten. Een stuk komkommer tussendoor werkte ook goed. Een lege maag werkt absoluut niet tegen het overgeven.
  • Salades. Koken is vaak al een hele opgave. Ik heb veel salades gegeten, soms met gebakken aardappels er naast.

Vermijden:

  • Vet eten. (Behalve droge frietjes)
  • Citrusfruit. Fruit in het algemeen is tricky. Bananen gingen goed bij mij maar een hele appel niet. Pas dus op met wanneer en welk fruit je eet.
  • Drop. Drop is zwaar, op de maag en in het toilet. Niet weg te spoelen.
  • Ontbijtkoek als ontbijt. Als tussendoortje heel goed maar als ontbijt moeilijk. Zeker als je ontbijtkoek moet overgeven is het heel stug en vervelend.
  • Haast. Snel eten, veel eten, haast om ergens te komen. Je bent ziek en zwanger, dus doe het rustig aan ook al heb je veel verplichtingen.

Als je dit leest nadat je gezocht hebt op zwangerschapsmisselijkheid of overgeven tijdens de zwangerschap dan wil ik je vooral veel sterkte wensen. Het is geen genieten van je zwangerschap als je je zo moet voelen. Ik wil je ook zeggen dat je niet moet schromen om je verloskundige of huisarts in te schakelen wanneer je blijft overgeven. Het kan gevaarlijk zijn, voor jou en je kleine.

Meer tips: Mens en Gezondheid

Wat werkte voor jou tegen zwangerschapsmisselijkheid?

Bron plaatje: MrsKayMarie (DeviantArt)

Hormonen

HuilenVroeger was ik al gevoelig voor hormonen. Dat begon vanaf mijn 15e toen ik [sarcasme] tot mijn grote plezier [/sarcasme] begon met mijn maandelijkse periodes. Het was te verwachten want mijn moeder had er ook altijd behoorlijk last van.

Iedere maand was ik stront en stront chagrijnig. Nu was ik sowieso al geen leuke puber maar op die momenten was het helemaal verschrikkelijk. De favoriete uitspraak van mijn broers werd dan ook “je moet zeker weer ongesteld worden”, wat automatisch leidde tot een gigantische woede uitbarsting van mij.

Later ben ik mijn gedrag gaan herkennen en ging ik mijn omgeving inlichten wanneer het weer zover was in de hoop dat ik niet mijn hele omgeving tegen me in het harnas zou jagen.

Toen ik aan de anticonceptiemiddelen ging werd ik minder chagrijnig bij de maandelijkse periodes. Daarentegen kreeg ik de hele maand last van moodswings en negativiteit. De hormonen beïnvloeden me graag. Uiteindelijk ben ik overgestapt naar de nuvaring zodat ik minder in aanraking zou komen met hormonen. Het hielp maar niet voldoende dus stopte ik geheel met de hormonen. (En kijk waar het toe leidt, lieve kijkbuiskinderen)

Nu word ik weer geconfronteerd met hormonen. Een nieuwe ervaring en waarschijnlijk ook voor het eerst zo ontzettend veel. Ik heb niet overal last van, zo is nesteldrang tot nu toe nog onbekend. Het enige waar ik (en vooral ook Stefan) wel naar uit keek.

Wat doen de hormonen wel met me. Huilen. Ik huil om ALLES. Ik ga huilen om:

  • Een lieve opmerking van een nicht over mijn vader omdat ik opeens besef hoeveel ik van mijn ouders hou.
  • Het geluk van andere mensen.
  • Omdat ik bedenk hoe klein en schattig het neusje van mini-viking gaat zijn.
  • Het besef hoe blij ik ben met Stefan.
  • Het terug kijken van mijn eigen jeugdfoto’s.
  • Rampenfilms.

Deze o zo stoere dame is opeens een wandelende hormonenbom geworden die op ieder ongewenst moment in huilen uit kan barsten.

Het ritme van mini-Viking

Lone_Viking_Baby_by_MaxGraphixIk voel mini-Viking nu al behoorlijke tijd bewegen in mijn buik. Bij alle echo’s en controles krijgen we te horen dat het een bewegelijk ventje is. Ik vat dat maar op als iets positiefs.

Toch heeft hij duidelijk zijn slaapmomenten en beweegmomenten. Ik begin er een ritme in te ontdekken.

Zo is hij wanneer ik slaap rustig. Als ik opsta voel ik de eerste beweginkjes en hij wordt druk wanneer ik ga ontbijten. Voor mij erg prettig want hij heeft me nog niet vaak wakker gemaakt.

Na het ontbijt is hij weer even rustig. Vast onder de indruk van mijn darm-activiteiten. Ik ga er vanuit dat dat net zoiets is als dat ik kan genieten van een flinke onweersbui of regenbui ‘s avonds. Lekker luisteren naar het gerommel.

In de middag is hij op zijn drukst. Dan is het zeker van lunch tot 4 uur speelkwartier met schoppen en draaien. Soms maakt mijn buik een golfbeweging met mini-Viking mee.

Vlak voordat ik ga koken is het even rustig. Dan komt Stefan thuis en ga ik achter het fornuis staan om weer gezelschap te krijgen van wat lichte bewegingen. Maar in de avond is hij weer rustig. Geen gekke bewegingen alleen soms een licht schopje.

Wanneer we naar bed gaan krijgen we een ritueel. Oke met de voetbalwedstrijden is hij vaak wat druk voordat we naar bed gaan maar dat komt vast door het geschreeuw van de grote Viking of mijn spanning. In bed voelt Stefan altijd even en meestal reageert mini-Viking daar op door even te bevestigen dat hij z’n papa heus wel schopwaardig vindt.

En dan gaan we de nacht weer in zonder gekkigheid. Tot nu toe dan. Ik ga even een ongelakt stuk hout vinden om af te kloppen.

Eten in Juni

Wat hebben wij (Stefan, mini-viking en ik) zoals in onze mond gepropt deze maand. Er mist een gedeelte want we zijn stiekem op vakantie geweest en die eet-foto’s komen in een nog ooit te typen blog over die vakantie.

Schnitzel
Stefan wilde schnitzel eten. Ergens onderop liggen nog gekookte aardappelen maar het paste allemaal niet zo in het bord.

IJsje

Courgette ovenschotel
Ovenschotel met courgette. Vegetarisch. [recept klik]

Voedsel
Boontjes, gebakken aardappelen met een salade. Geen idee meer wat voor vlees dit was. Volgens mij schouderkarbonade.

Friet
Hier heb ik kei hard van genoten

Ontbijt
Ik ontdekte dat gewone koffie tijdens de zwangerschap niet te zuipen is. Café au Lait is wel heerlijk. Dus daar start ik voortaan de ochtend mee. En danoontjes, ook zoiets lekkers. Wel die van de Albert Heijn want daar zit minder gekke E-nummer shit in dan in die van de Jumbo.

Lunchen

Lunchen
Uit lunchen bij de Groene Engel in Oss. [restaurant klik]

Uit eten
We gingen na de 20-weken echo uit eten om te vieren dat alles goed leek te zijn met mini-viking. We aten bij de Specialbierbrouwerij van Oijen. [restaurant klik]

Brunch
Ik hou van kaas. En ik hou van kaas met tomaat.

Toetje
Toetje gemaakt door moeders. Aardbeien met mangomoes.

Kei lekker
Vorige maand ook gegeten. Nog steeds lekker. Oh en het is vegetarisch. [recept klik]

Eten
Na vaderdag aten we bij mijn broer en zijn vrouw. Vraag me niet wat er allemaal in zit want het was een improvisatiegerecht. Wel erg lekker.

Improvisatievoer
Mijn eigen improvisatiegerecht. Zalm met gebakken aardappels, boontjes, cherrytomaatjes en feta. Zeer goed te nassen.

Tagliatelle
Het ziet er wat apart uit maar het is gewoon tagliatelle met spinazie, gerookte zalm, cherrytomaten en bieslook-kaasspread-dingus. En pijnboompitten.

Cornetto
Ik kreeg deze tip van nombelina. Het zijn Cornetto Latte en ze zijn echt super lekker. Dus dit is eenmalig. Voordat we verslaafd zijn.

Hoe voelloe? – Deel 3

Lone_Viking_Baby_by_MaxGraphixWe zijn alweer een maandje verder sinds de laatste hoe voelloe update.

We zitten nu 23 weken en een paar dagen in de zwangerschap. Dat is bijna 5,5 maand en dat klinkt al een stuk verder dan dat 23 weken doen verwachten. Toch zijn het er nog 17 (als alles goed gaat) te gaan.

Ik voel me prima. Naar omstandigheden. Qua kwaaltjes denk ik de volle bingokaart nog wel te krijgen. Het was even rustig toen het overgeven gestopt was maar ondertussen heb ik al bandenpijn gehad en krijg ik last van mijn onderrug. Ook de nachtelijke kramp in mijn kuiten heeft de kop opgestoken. Gelukkig ben ik dat al gewend van de tijd dat ik nog alcohol dronk want toen had ik er ook regelmatig last van. De mini-viking lijkt mijn maag ook te vinden want maagzuur speelt steeds vaker op. De huis-tuin-en-keuken middeltjes heb ik ondertussen allemaal met weinig resultaat geprobeerd dus nu neem ik op de extreme momenten gewoon gaviscon.

Tot nu toe is mijn bloeddruk nog goed en ook mijn urine uitslagen zijn goed. Over drie weken mag ik de glucosetest gaan doen in het ziekenhuis. Dat betekent nuchter blijven, bloedprikken, smerig suikergoedje drinken, wachten (ruim 2 uur!!!!) en weer bloedprikken. Dat wordt nog wat, voor mij en de mensen die met mij moeten werken. Ioni zonder voedsel en koffie. Oef.

Met mini-viking lijkt ook alles prima te gaan. Qua groei zit hij nu niet meer tussen het midden en boven, maar iets onder het midden. Geen punt voor ons, hij moet er toch ook ooit uit en dan liever niet te groot. Vooral dat hoofdje niet.

Mini-viking ligt nu niet meer overdwars maar netjes met zijn hoofd naar beneden. Hij blijft bewegelijk en ik voel hem door de dag heen regelmatig bewegen. Een paar keer heb ik het gevoel gehad dat hij probeerde te ontsnappen via mijn navel, zoveel beweging was er van binnen. Stefan heeft het ook al mogen voelen wat wel een speciaal moment was.

Tot zover!

(Bron plaatje: MaxGraphix)

Het geslacht

Het geslacht. Een woord wat door mijn Roemeense schoonzus erg vreemd gevonden wordt. Zeker omdat je hetzelfde woord gebruik voor een dier dat omgebracht is om voedsel van te maken. Ik begrijp haar verwarring.

Vorige week hadden we de 20 weken echo. Samen gingen Stefan en ik naar het Radboud Ziekenhuis in Nijmegen. Ik ben onder behandeling bij het Canisius in Nijmegen maar omdat ze bij het Radboud betere apparatuur hebben, mochten we daarheen voor de echo. Om het even makkelijk te zeggen, hun echo-apparatuur kan beter door mijn vetlaag echo-en.

We hadden onze afspraak al om half 9 en ik hoefde me niet meer in te schrijven bij het ziekenhuis want ik stond nog in de computer! Toen ik 7 jaar was ben ik er al een keer geweest met een gebroken kleine teen. Ik was extreem verbaasd dat die gegeven nog steeds bekend zijn daar. Maar scheelt weer tijd.

De echo-mevrouw kwam über vrolijk de kamer binnen. Waar ik een beetje van schrok. Oh nee toch niet zo’n blije wups die alles meer maakt dan dat het is. Maar gelukkig tastte ze ons humeur goed af en ging ze lekker mee in onze droge grappen. Ze leek wat meer zichzelf te worden ipv een blij masker.

Bij de check hebben we aangegeven het geslacht te willen weten als ze het zien. Maar dat als het niet te zien was, ze geen moeite hoefde te doen voor ons. Maar met de eerste seconde had ze het al gezien. Ik zag niks. Maar schijnbaar was er een wittig bolletje een balzak. Ik geloof alles wat ze zeggen.

Daarna de grote check. Hersenen (die heeft ie, grote opluchting), lipje gesloten, niertjes, lever, beentjes meten, voeten meten. Die voeten werden 4 keer gemeten want die zijn schijnbaar wat groot. Hele baby gemeten. Meten is weten mensen, zeker bij baby’s.

Ondertussen werd ik opeens niet lekker. Oren suizen, misselijk, draaierig. Stoer als ik ben wilde ik niks zeggen maar op een gegeven moment zei ik tegen Stefan “oef word niet lekker”. Moest meteen op mijn zij gaan liggen van de echo mevrouwen. Schijnbaar kan er een bloedvat dichtgedrukt worden als je op je rug ligt. En dat gebeurde bij mij.

De echo ging ondertussen gewoon verder en systematisch werd alles bekeken. Knap dat ze dat allemaal kunnen zien en herkennen. Voor mij was het een grote grijze waas. Tot de mini-viking op zijn duim ging zuigen. Dat was bijzonder om te zien.

Conclusie:

  • Mini-viking is een jongetje
  • Mini-viking is zover ze konden zien goedgekeurd
  • Mini-viking ligt dwars
  • Mini-viking wilde niet graag zijn gezicht laten zien
  • Mini-viking zuigt duim

Mijn droom-bruiloft

Volgens mij dringt het tot de meeste mensen wel door dat ik niet de doorsnee vrouw ben met de doorsnee vrouwenwensen.

Ik heb maar 5 paar schoenen, en dan tel ik mijn sportschoenen mee. Ik heb net zoveel kleding als Stefan en koop misschien eens in de drie tot zes maanden nieuwe kleding. Make-up heb ik wel maar daar kan ik niet zo goed mee omgaan.

Ook met trouwen ben ik niet doorsnee. Mijn droom-bruiloft zou heel klein zijn. Echt heel klein. Zo klein dat we met 5 mensen klaar zouden zijn. Ik zou namelijk graag willen trouwen met de (verplichte) twee getuigen, de ambtenaar en wijzelf. Gewoon op het gemeentehuis. Om daarna de trouwakte op te bergen in de kluis van de bank en heerlijk te genieten van het idee dat alles nu goed geregeld is.

Helaas voor mij is Stefan vrouwelijker. Hij wil wel trouwen in een mooie jurk.

Nee geen jurk. Maar hij wil wel graag dat zijn familie er bij is. Waar hij dan de grens zou trekken met familie (ouderlijk gezin – grootouders – ooms en tantes?) dat weet ik niet, en hij ook niet. Ik wil absoluut niet dat mijn familie er bij is. Mijn ouders en broers zou ik nog kunnen hebben maar ooms en tantes niet. Naast dat ik er echt veel te veel heb, heb ik ook geen sterke band met ze. Maar ik vind het ook raar als we heel Stefan zijn familie er bij zouden hebben en dan vervolgens alleen mijn ouderlijke gezin.

Stefan zou ook graag zijn vrienden er bij willen hebben. Of in ieder geval een paar. Voor mij hoeft ook dat niet. Ik heb niet zoveel vrienden en ik heb altijd het gevoel dat voor vrienden een bruiloft alleen maar leuk is omdat er over het algemeen gratis drank bij komt kijken.

We zitten niet op één lijn.

Ik schiet al in de stress van het idee dat ik al die mensen erbij moet hebben. Die allemaal een mening hebben en een idee van “hoe het hoort”. Dan hoeft het niet meer voor mij. Als ik dan toch ga trouwen, dan wil ik niet dat het mij stress gaat opleveren. Ook vind ik het zonde van het geld met mensen er bij die een etentje en/of feest verwachten.

Ik wacht dus geduldig af tot dat Stefan akkoord gaat met mijn wensen. En als niet, dan is alles stiekem toch al goed geregeld met testamenten, samenlevingscontract en erkenning.

Hoe voelloe – Deel 2

Ik ben nu 19 weken zwanger(debanger). Wat in normale mensentaal 4,5 maanden is. Wat ook wil zeggen dat we praktisch op de helft zijn. Ja want er zitten meer dagen dan 4 weken in een maand en schijnbaar duurt het tot de 40 weken en dat zou dan 9 maanden moeten zijn. Ik geloof alles want rekenen met data is niet mijn sterkste kant.

De vorige keer vertelde ik dat ik behoorlijk ziek was. Dit is plotseling opgehouden met de 18 weken. Van de ene op de andere dag is de verschrikkelijk misselijkheid en het daardoor overgeven voorbij. Het reflex zit nog wel erg hoog merkte ik laatst toen ik mijn verstandskiezen extra aandacht gaf bij het tanden poetsen. Kleinigheidje denk ik.

Verder lijkt alles goed te zijn. Ik heb de mini-viking één keer echt goed mogen voelen. Na het stappen leek het alsof alles in mijn onderbuik heen en weer bewoog. Zeer vreemd gevoel. En laatst toen we bij de dierentuin waren zat hij/zij/het helemaal aan de rechterkant. Iedere stap voelde ik een bultje wat pijnlijk duwde. Stefan voelt om de haverklap hoopvol aan mijn buik maar mijn natuurlijke beschermlaag (aka spek) vangt veel bewegingen op dus er valt weinig te voelen.

Tot nu toe pas ik ook nog gewoon in mijn kleding. Mijn broeken die met het afvallen wat aan de grote kant waren geworden beginnen nu klein te worden. Soms moeten de knopen even los als ik onderuitgezakt op de bank wil zitten, of flink getafeld heb. Ik denk wel dat ik binnenkort mijn moeder moet vragen achter het naaimachine te kruipen om wat elastiek in mijn broeken te naaien.

Volgende week hebben we de 20-weken echo. Dan gaan ze kijken of mini-viking wel echt goed ontwikkeld is. Een spannend moment natuurlijk, we hopen dat alles goed is maar het blijft een delicaat proces dat baby maken. We hebben besloten om toch maar wel het geslacht te weten. Stefan gaf aan dat hij het toch wel graag wilde weten en aangezien ik er gewoon geen sterke mening over heb, gaan we voor wat hij wil.

Volgende keer, vast weer meer. (Want dat rijmt)