Hoe voelloe? – Deel 6

Lone_Viking_Baby_by_MaxGraphixIk wilde dit blogje al bijna twee weken geleden schrijven maar er kwam van alles tussen. Er kwam opeens een kijker voor ons appartement terwijl ik al eventjes lui had gedaan met de grote huishoudelijke klusjes en die moesten opeens allemaal gedaan worden, en we gingen trouwen natuurlijk en dat moest ook ‘even’ geregeld worden.

Ondertussen is het echte aftellen begonnen. Het is nog minder dan een kalender maand voor de uitgerekende datum.

Mijn app zegt op moment van schrijven: 26 dagen – 624 uren te gaan.

Buik

Mijn buik is voor mijn gevoel wel iets gegroeid. Er is nu zelfs één zwangerschapsbroek die niet meer lekker zit omdat hij onderin niet genoeg rekt. Met het zakken van mini-viking is de vorm ook wat veranderd. In vergelijking met veel andere vrouwen rondom dezelfde termijn is mijn buik niet enorm en ook niet heel opvallend. Maar mijn lichaamshouding is nu wel veranderd naar de typische zwanger houding. Holle rug dus. Het loopt niet zo lekker meer.

Buik
Uitzicht op bed… Met moeite nog tenen te ontdekken.

Gezondheid

Volgens de controles bij de verloskundige zowel in eigen stad als in het ziekenhuis is het met mij allemaal best. Vandaag is er geprikt op ijzer omdat ze dat al lange tijd niet meer gedaan hadden.  Ze wilden eigenlijk een buisje maar de prikster vond wat druppels uit mijn vinger ook goed. Gelukkig maar want ik wilde niet weer een blauwe arm.

Mijn bloeddruk blijft goed gelukkig. Dat is toch een belangrijk puntje. Mijn maagzuur is vervelend voor mij maar daar maken ze zich in het ziekenhuis niet druk over.

Ik merk dat ik wel wat rustiger aan moet doen. Ik heb sinds vorige week voor het eerst wat harde buiken gehad. Na een flinke wandeling, na het poetsen en één keertje spontaan. Het is niet erg maar ook geen lekker gevoel. Ik ben snel moe en heb het snel warm. Soms kan ik wat koppig zijn en wil ik geen hulp maar iedereen is bereid om voor me te lopen. Stefan heeft zelfs al geholpen met het koken, taart bakken en stond laatst uit zichzelf eieren voor me te bakken. Fijne jongen is het toch.

Mini-viking

Oh wat een kleine druktemaker hebben we nu al. Regelmatig vertrekt mijn gezicht van de pijn omdat meneer draait, schopt of aan de navelstreng lijkt te trekken. Er wordt vaak gevraagd of ik mini-viking voldoende voel. Ze kunnen beter vragen of er momenten zijn dat ik hem niet voel, want die zijn zeldzaam.

Vooralsnog heeft hij me ‘s nachts nooit wakker gemaakt. Hij is heel druk op het moment dat Stefan thuis komt van zijn werk, en als we net op bed liggen. Wanneer ik klaar ben om te slapen wordt hij rustiger en val ik fijn in slaap. Bij het wakker worden duurt het even voordat ik hem voel, meestal rond de koffie begint meneer zich uit te rekken en is hij weer even druk. In de middag is hij vaak rustig tot het moment dat Stefan thuis komt. Ik grap dat het nu al een papa’s kindje is, wat Stefan natuurlijk erg leuk vindt.

Klaar?

Nee we hebben nog niet alles op orde in huis. De basis is wel aanwezig en het is aangeschaft. Maar aankomende zaterdag is het open huis en we willen het bedje pas daarna plaatsen. Mocht mini-viking zich eerder laten zien dan hebben we nog ouders en broers in de buurt die vast binnen no-time een bedje in elkaar gezet hebben.

Mentaal is Stefan er helemaal klaar voor. Hij heeft er zin in zegt hij. Ik vind het soms nog moeilijk om me er een voorstelling van te maken dat er dadelijk een klein wezentje op onze zorg gaat rekenen. Vooral omdat ik niet weet wat ik kan verwachten van de bevalling, komt de borstvoeding wel op gang, kan ik dit überhaupt wel? Normale zorgen denk ik. :)

(Bron plaatje: MaxGraphix)

Stiekem met je getrouwd

Onlangs schreef ik over mijn droom-bruiloft (klik) en dat Stefan en ik wat dat betreft niet op één lijn zitten. En hoewel ik daar schreef geduldig te wachten tot Stefan akkoord zou gaan met mijn wensen, zat het in werkelijkheid anders.

Met mijn zwangerschapshormonen ben ik een stuk (lees: heel erg veel) emotioneler dan normaal. Het zat me ontzettend dwars dat ondanks dat we wel geregeld hebben dat Stefan zijn achternaam aan mini-viking zou geven, hij verder officieel weinig te vertellen zou hebben over zijn kind tenzij we dat via de rechter zouden vast leggen. Kortom, ik wilde trouwen en nog voordat mini-viking geboren zou worden eind oktober.

Dat vertelde ik Stefan tijdens één van emotionele buien in bed. Hij zag hoe ernstig ik hier over was en hoewel het niet zijn droom-bruiloft zou worden kon hij begrijpen dat ik het goed wilde regelen en hij ging overstag.

In een korte tijd regelde ik bij de gemeente een datum, de ondertrouw, kocht een jurk waar mijn buik in zou passen en zorgde dat onze getuigen op de betreffende datum zouden kunnen. Ondertussen zeiden we tegen praktisch niemand dat we gingen trouwen. Een enkele vriendin van mij wist dat het ging gebeuren maar de precieze datum heb ik nooit verteld. De collega’s van Stefan waren op de hoogte nadat het verzoek om vrij vragen ingediend was. Verder wist niemand het, onze ouders niet, de jongere broer van Stefan niet en mijn jongere broer ook niet.

Onze getuigen, een goede vriend van Stefan en mijn oudere broer waren op de hoogte van onze manier van trouwen. De vrouw van mijn oudere broer was ook op de hoogte natuurlijk, we vonden het wat raar om te gaan eisen van mijn broer om zijn mond te houden tegen zijn eigen vrouw maar ook zij had er geen problemen mee dat ze niet uitgenodigd was om bij de ceremonie te zijn.

Zo gingen we afgelopen dinsdag 23-9-2014 naar het stadhuis van Oss. We draaiden een nummer dat Johnny Cash gecoverd heeft (Rose of my Heart). De trouwambtenaar had een mooi praatje gemaakt en het was een mooi en fijn moment.

Daarna was het zenuwen tot afgelopen zondag. We hadden beide families uitgenodigd bij ons favoriete restaurant (Op de Poort in Megen) voor een “verrassing”. Mijn moeder had een vermoeden, wat ik wel verwacht had want die heeft over het algemeen alles wel door maar Stefan zijn familie had dit nooit zien aankomen. Om het kort te maken, Stefan zijn familie was lichtelijk in shock de eerste paar tellen toen Stefan verteld had dat we ze uitgenodigd hadden om samen met ons te vieren dat we afgelopen dinsdag getrouwd waren. Mijn ouders (zelf stiekem getrouwd) feliciteerden ons snel en daarna ging ook de familie van Stefan overstag. Er werd nog stiekem aan mijn ouders gevraagd of ze echt ook niks wisten, maar die wisten echt echt van niks.

We hadden vooraf natuurlijk wat rampscenario’s in ons hoofd. Boze ouders, teleurgestelde broertjes. Maar dat viel allemaal mee. We hebben heerlijk en gezellig gegeten met zijn allen.

Samenvatting:

  • We zijn 23-9-2014 getrouwd.
  • Het was stiekem en geheim.
  • Ioni krijgt altijd haar zin.
  • We hebben geen ringen uitgewisseld.
  • We hebben allebei onze eigen achternaam gehouden.
  • Sorry voor iedereen die op een feest rekende.
  • Alles is nu goed geregeld voor mini-viking.
  • Er zijn foto’s maar deze heb ik zelf nog niet en ik weet nog niet of ze deelproof zijn.
  • Het liedje:

Zaterdagmarkt voor Zwangeren

Ik ben een vrouw van de voorbereiding. Ik hou niet van verrassingen en weet graag waar ik aan toe ben.

Dus toen ik hoorde dat er bij het ziekenhuis waar ik mijn controles heb een zwangerschapsmarkt was met rondleidingen over de kraamafdeling en het geboortehuis naast het ziekenhuis wilde ik er meteen naartoe.

Uiteraard miste ik de eerste, zwangerschapsdementie gooi ik het maar op. Ik wist dat ik iets aan het vergeten was maar ik kon er bij god niet meer op komen wat. Aan het eind van de dag herinnerde ik het me weer. Gelukkig hebben ze er meerdere per jaar dus de volgende zette ik met 100 herinneringen in mijn agenda.

In de tussentijd hoorde ik van de verloskundige dat ik helemaal niet in het geboortehuis kon gaan bevallen. Geen sprake van. Ik zou ‘lekker’ bij hen op de afdeling gaan kind werpen.

Dus een paar weken geleden gingen Stefan en ik naar de zwangerschapsmarkt. We lieten ons voorlichten over babyzwemmen en baby EHBO. We lieten ons vertellen over borstvoeding en begeleidingsvrouwen die bij de geboorte kunnen zijn. We hoorden verhalen aan over gastouderbureaus en negeerden de kraamverzorgers.

Zwangerschapsmarkt
(Als je goed kijkt zie je Stefan links in de foto staan.)

Uiteindelijk deden we waar we voor kwamen. We gingen kijken op de couveuse afdeling. Wat is dat veranderd ten opzichte van de beelden die we van televisie kennen! Het CWZ in Nijmegen heeft allemaal privé kamers op de couveuse afdeling, best leuk ingericht ook. In de kamer zit een opklapbed waar je als ouder mag slapen zodat je 24 uur per dag bij je kindje kan zijn. Ook wanneer vrouwlief nog op de kraamafdeling ligt mag je als kersverse vader bij het kindje blijven. Je wordt betrokken bij het verzorgingsproces in zoverre de conditie van je kindje het toelaat. Ik vond dit allemaal heel mooi en geruststellend.

Couveuse kamer

Daarna gingen we mee met de rondleiding van de kraamafdeling. Vroeger had ik horrorbeelden van gezamenlijke kamers met gekke ziekenhuisbedden en lelijke gordijnen. De lelijke gordijnen hebben ze nog steeds maar de kamers zijn mooi. Je hebt je eigen toilet en badkamer, zelfs een klein keukentje met koffiezetapparaat. In de koelkast staat champagne klaar en je mag van alles zelf meenemen. Je betaalt uiteraard wel wat, het zijn geen weldoeners daar in het ziekenhuis maar het is luxer dan ik ooit had verwacht.

Er is een stoel dat een bed kan worden, een televisie zodat je vent studio sport niet hoeft te missen en er fijn ook, het is niet klein en bedompt maar ruimtelijk ingericht. Helaas zijn er ook enge dingen zoals een couveuse en een wand vol medische apparatuur. Maar beide worden weggehaald over verborgen achter een schot zodra het niet meer nodig is.

Ook hier wordt het eten verzorgd. Ook voor je familie. En heel fijn, het bezoek dat jij eventueel wilt ontvangen mag ook diep in de nacht nog gewoon langs komen. Geen bezoekuren of verplichte rusttijden. Hoewel ik er niet aan moet denken dat er allerhande familie meteen op bezoek komt na de bevalling.

Al met al vond ik het een hele fijn ochtend/middag. Ik weet nu waar ik terecht ga komen en wat ik er van kan verwachten. Ook al blijft het hele bevallen nieuw en doodeng. Het feit dat ik niks meer hoef te kiezen en het plekje nu ken is geruststellend.

P.S. aanstaande zaterdag is de volgende Zaterdagmarkt voor Zwangeren alweer in het Canisius-Wilhelmina Ziekenhuis in Nijmegen. Ik ga er ook weer heen, dit keer vooral voor de draagdoekconsulente en de presentatie over wat je kunt verwachten bij een medische bevalling (dit werd me aangeraden door de verpleegkundige).

Waar ben jij bevallen of zou je graag bevallen?

Hoe voelloe? – deel 5

Lone_Viking_Baby_by_MaxGraphixWe zijn weer een ruime maand verder sinds de vorige update. Momenteel zit ik volgens mijn app in week 33. Ik hoorde ergens dat je vanaf week 30 niet meer telt in het aantal weken/maanden dat je zwanger bent maar juist hoelang je nog moet. En dat klopt. Ik moet dus nog 7 weken, wat minder dan 2 maanden is! (help)

Mijn app zegt: nog 52 dagen, 1248 uren. Slik.

Buik

Ik heb niet het gevoel dat mijn buik nog veel groter geworden is sinds hij er opeens is. Wat wel duidelijk geworden is, is dat meneer mini-viking met zijn billetjes naar buiten ligt. Ik heb echt een billen bobbel boven in mijn buik. Wel heel schattig hoor.

Helaas blijft maagzuur een probleem. Het is zelfs al een paar keer voorgekomen dat ik heb moeten overgeven door de maagzuur. Ik probeer veel peulvruchten te eten en ontwijk alles wat extra maagzuur kan geven. Desondanks heb ik niet het gevoel dat het echt zoden aan de dijk zet.

Gezondheid

Met de vorige controle had ik mijn moeder meegenomen. Onze afspraak was op een rare tijd en dat kwam Stefan heel slecht uit. Ik vond het wel leuk om mijn moeder mee te nemen omdat ze soms wat afstandelijk kan doen over het hele zwangerschapsgebeuren.

Tijdens de afspraak werd me duidelijk waarom dat is. Waarschijnlijk om de zorgen om mij, toch haar kind. Maar toen ze hoorde dat mijn bloeddruk goed was, zelfs wat aan de lage kant en mijn suikergehalte bevestigd goed was, ontspande ze wat meer.

En natuurlijk dat ze haar (eerste) kleinkind heeft kunnen bekijken.

Verder gaat het met mij goed. Maagzuur is zoals gezegd een probleem en mijn rug begint de laatste week wat op te spelen. Maar niks dramatisch. Ik moet gewoon niet vergeten dat ik zwanger ben en niet alles zelf willen doen en af en toe om hulp vragen.

Mini-viking

Mini-viking is een actieve baby. Mijn buik golft regelmatig van de bewegingen en hij blijft sterk reageren op Stefan zijn stem en aanrakingen. Soms verschiet ik van de pijn als mini-viking me hard weet te raken op mijn ingewanden of ribben. Soms word ik misselijk van alle beweging. Ik geniet er wel van hoor want ik zie het als een goed teken dat dat ventje zoveel beweegt.

Schijnbaar is het echt een baby van mij want mijn ouders herkennen veel van mijn verhalen over de beweging en ligging. Er is toch nog gerechtigheid zeggen zij vol leedvermaak als ik vertel over de ferme trappen. Ik was zelf schijnbaar een erg actieve baby en kon zelfs mijn vader ‘s nachts wakker trappen. Dat is mini-viking (nog) niet gelukt.

Stefan vindt het erg grappig wanneer mijn buik echt heen en weer beweegt en ook mijn broertje heeft de beweging al kunnen zien. Het maakt wel dat we de mini-viking graag willen zien en vasthouden ipv alleen zijn billetjes te aaien met een laag buik van mij er tussen.

(Bron plaatje: MaxGraphix)

Hoe voelloe? – deel 4

We zijn alweer een maand verder. Wat vliegt de tijd.

Een mailtje van een of ander baby reclame ietsie vertelde me dat we nu begonnen zijn aan trimester 3. De laatste fase van de zwangerschap.

Voor de leken: 27 weken = 6,2 maanden.

Buik

Buik
Opeens heb ik een buik. Eerst kon ik nog zeggen dat de enige buik die ik had, mijn eigenste vetjesbuik was. Niet dat die niet impressive is, maar een zwangerbuik is toch anders. Toen ik vorige week in Londen was en naar beneden keek zag ik opeens een bolle buik. Mini-Viking zit wat hoog dus zo is mijn buik ook vooral aan de bovenkant erg bol. Daar moeten die lange benen liggen schijnbaar.

Dat maakt dat ik nog steeds last van maagzuur heb. Ik probeer het af te vangen met regelmatig eten, veel groenten (vooral boontjes!) en op mijn linkerzijde slapen. Soms pak ik een hulpmiddel als graviscon maar daar moest ik onlangs van overgeven dus erg succesvol is het niet.

Ook merk ik dat ik weinig ruimte heb voor eten. Ik snap werkelijk niet hoe zwangere vrouwen voor twee kunnen eten. Ik kan niet eens eten wat ik voor de zwangerschap at. Geen toetjes meer voor ioni. :(

Gezondheid
Ik krijg nog steeds veel controles in het ziekenhuis waar bij iedere afspraak mijn urine gecheckt wordt. Deze is tot nu toe iedere keer goed.

Onlangs had ik ook mijn suikertoleratietest. Dat is om te controleren of je zwangerschapsdiabetes hebt. Ik moest nuchter naar het ziekenhuis komen om 8 uur, bloed laten prikken, een goor drankje drinken (hele zoete 7up zonder prik), een paar uur niksen en weer bloed laten prikken.

De uitslag was gelukkig goed. Het prikken ging minder goed. Ondanks mijn waarschuwing dat ik moeilijk was om te prikken nam de prikster niet genoeg tijd om te voelen en koos een oppervlakkige ader. Bij het uittrekken van de naald spoot het bloed al als een inktvlek door mijn arm. Direct blauw. “Zag je dat” zei de prikster nog lachend. Een drukverbandje gekregen en het zou wel meevallen. Dat viel het niet, ik heb twee weken voor aap gelopen, alsof ik mishandeld was of mislukt als junk.

Junk
junk2

Mini-Viking
Op de laatste echo’s hebben we gezien dat mini-Viking nog altijd met zijn hoofd naar beneden ligt. Hij is behoorlijk actief nog altijd en kan mijn buik al flink laten bewegen. Nog niemand die het gezien heeft behalve ik, maar het is wel grappig.

Hij blijft reizen leuk vinden. Op de boot in Londen, de trein en het vliegtuig is hij bijna niet stil geweest. Ik vind het wel leuk want dat leidt mij wat af van de reis. Tijdens het auto rijden is het wat minder handig want dan moet ik zelf opletten en heeft het geen zin om een meetrappende baby te hebben.

Hij reageert ook altijd op Stefan als hij mijn buik voelt of tegen mijn buik praat/zingt. Zo werd Stefan geaaid toen hij met zijn hoofd op mijn buik lag. Het voelde voor mij vreemd van binnen, een duidelijke aai beweging en ook voor Stefan was het vreemd tegen zijn wang. Maar wel heel leuk natuurlijk. Zeker de glinster-ogen van Stefan zijn geweldig om te zien.

Even Weg

Vorige week waren Stefan en ik even weg. Stefan ging een cursus volgen bij IBM in Londen, en ik mocht gezellig mee. Qua hotelkamer maakte het niet uit of je samen of alleen in de kamer slaapt dus het zou ons alleen mijn vliegticket en mijn eten kosten.

Nu ben ik al geen held met vliegen en met de berichten van de afgelopen twee weken werd het er niet beter op. Normaal ben ik erg begaan met wat in de wereld gebeurd, en zeker in Nederland. Nu moest ik me noodgedwongen afsluiten voor de berichtgeving. Ik durfde me niet in te leven, ik durfde geen persoonlijke verhalen te lezen en heb het nieuws meerdere maken uitgezet.

Ik voelde me er heel slecht over maar om mezelf zo ver te krijgen dat ik überhaupt nog in het vliegtuig zou stappen moest ik egoïstisch zijn. Gelukkig hadden we zowel op de heenweg als op de terugweg een hele fijne en soepele vlucht.

Hoe kijk jij tegen vliegen aan?

Overgeven tijden de Zwangerschap

De vaste lezers hebben Morningsicknesswel meegekregen dat ik erg ziek ben geweest tijdens de eerste 18 weken van mijn zwangerschap. Het was niet enkel misselijk zijn, maar ook veel overgeven.

Op internet is veel te vinden over wat zou kunnen werken, dus ik heb veel geprobeerd. Ik wil toch, voor de vrouwen die hetzelfde doorgaan, opsommen wat voor mij wel werkte. Soms ging het een week goed met één methode terwijl het een week later helemaal mis ging met dezelfde methode. Voor mijn gevoel ‘werkte’ iets al wanneer ik of wel misselijk was en niet hoefde over te geven of wanneer ik moest overgeven wat snel gebeurde en opluchtte. Ik denk niet dat er iets is wat er voor zorgt dat je helemaal niet meer ziek bent, maar het kan het wel wat verzachten.

Wat werkte wel:

  • Voor het opstaan eten. Ontbijtje op bed bestaande uit een volkorenbeschuit met boter en suiker of een pakje droge melbatoast. Meestal met een glas water. Als het niet werkte was het in ieder geval fijn dat er iets in mijn maag zat om er uit te gooien ipv alleen gal. (Ontbijtkoek is GEEN aanrader. Verschrikkelijk als dat er weer uit moet komen)
  • Neem de tijd met uit bed komen. Het is moeilijk in de eerste wekend dat vaak niemand weet dat je zwanger bent en je wel je gewone verplichtingen hebt zoals werk. Probeer zo rustig mogelijk op te staan en neem de tijd. Geen snelle bewegingen en geen haasten. Ook wanneer je moet overgeven is het fijn dat je nog tijd hebt om daarna wat te eten, anders kun je helemaal niet functioneren.
  • Cola drinken. Het is dan wel niet goed, het is frisdrank en er zit cafeïne in. Maar het hielp bij mij erg goed tegen de misselijkheid.
  • Keelsnoepjes. De anta-flu variant. Doordat ze verzachtend werken voor de keel onderdrukken ze de overgeef-prikkel. Ik denk dat dit mede de redders zijn geweest van mijn dagen.
  • Waterijsjes. Als je veel moet overgeven dan verlies je ook veel vocht maar water drinken kan juist te lang in je maag hangen en tot overgeven leiden. Dus als je echt weinig binnen kunt houden neem dan waterijsjes. Verkoelend voor je keel en je krijgt wat vocht en suiker binnen.
  • Lichte maaltijden. Kleine en lichte maaltijden. Ik nam overal pakjes crackers mee naar toe en ontbijtkoek zodat ik overal wat kon eten. Een stuk komkommer tussendoor werkte ook goed. Een lege maag werkt absoluut niet tegen het overgeven.
  • Salades. Koken is vaak al een hele opgave. Ik heb veel salades gegeten, soms met gebakken aardappels er naast.

Vermijden:

  • Vet eten. (Behalve droge frietjes)
  • Citrusfruit. Fruit in het algemeen is tricky. Bananen gingen goed bij mij maar een hele appel niet. Pas dus op met wanneer en welk fruit je eet.
  • Drop. Drop is zwaar, op de maag en in het toilet. Niet weg te spoelen.
  • Ontbijtkoek als ontbijt. Als tussendoortje heel goed maar als ontbijt moeilijk. Zeker als je ontbijtkoek moet overgeven is het heel stug en vervelend.
  • Haast. Snel eten, veel eten, haast om ergens te komen. Je bent ziek en zwanger, dus doe het rustig aan ook al heb je veel verplichtingen.

Als je dit leest nadat je gezocht hebt op zwangerschapsmisselijkheid of overgeven tijdens de zwangerschap dan wil ik je vooral veel sterkte wensen. Het is geen genieten van je zwangerschap als je je zo moet voelen. Ik wil je ook zeggen dat je niet moet schromen om je verloskundige of huisarts in te schakelen wanneer je blijft overgeven. Het kan gevaarlijk zijn, voor jou en je kleine.

Meer tips: Mens en Gezondheid

Wat werkte voor jou tegen zwangerschapsmisselijkheid?

Bron plaatje: MrsKayMarie (DeviantArt)

Hormonen

HuilenVroeger was ik al gevoelig voor hormonen. Dat begon vanaf mijn 15e toen ik [sarcasme] tot mijn grote plezier [/sarcasme] begon met mijn maandelijkse periodes. Het was te verwachten want mijn moeder had er ook altijd behoorlijk last van.

Iedere maand was ik stront en stront chagrijnig. Nu was ik sowieso al geen leuke puber maar op die momenten was het helemaal verschrikkelijk. De favoriete uitspraak van mijn broers werd dan ook “je moet zeker weer ongesteld worden”, wat automatisch leidde tot een gigantische woede uitbarsting van mij.

Later ben ik mijn gedrag gaan herkennen en ging ik mijn omgeving inlichten wanneer het weer zover was in de hoop dat ik niet mijn hele omgeving tegen me in het harnas zou jagen.

Toen ik aan de anticonceptiemiddelen ging werd ik minder chagrijnig bij de maandelijkse periodes. Daarentegen kreeg ik de hele maand last van moodswings en negativiteit. De hormonen beïnvloeden me graag. Uiteindelijk ben ik overgestapt naar de nuvaring zodat ik minder in aanraking zou komen met hormonen. Het hielp maar niet voldoende dus stopte ik geheel met de hormonen. (En kijk waar het toe leidt, lieve kijkbuiskinderen)

Nu word ik weer geconfronteerd met hormonen. Een nieuwe ervaring en waarschijnlijk ook voor het eerst zo ontzettend veel. Ik heb niet overal last van, zo is nesteldrang tot nu toe nog onbekend. Het enige waar ik (en vooral ook Stefan) wel naar uit keek.

Wat doen de hormonen wel met me. Huilen. Ik huil om ALLES. Ik ga huilen om:

  • Een lieve opmerking van een nicht over mijn vader omdat ik opeens besef hoeveel ik van mijn ouders hou.
  • Het geluk van andere mensen.
  • Omdat ik bedenk hoe klein en schattig het neusje van mini-viking gaat zijn.
  • Het besef hoe blij ik ben met Stefan.
  • Het terug kijken van mijn eigen jeugdfoto’s.
  • Rampenfilms.

Deze o zo stoere dame is opeens een wandelende hormonenbom geworden die op ieder ongewenst moment in huilen uit kan barsten.

Het ritme van mini-Viking

Lone_Viking_Baby_by_MaxGraphixIk voel mini-Viking nu al behoorlijke tijd bewegen in mijn buik. Bij alle echo’s en controles krijgen we te horen dat het een bewegelijk ventje is. Ik vat dat maar op als iets positiefs.

Toch heeft hij duidelijk zijn slaapmomenten en beweegmomenten. Ik begin er een ritme in te ontdekken.

Zo is hij wanneer ik slaap rustig. Als ik opsta voel ik de eerste beweginkjes en hij wordt druk wanneer ik ga ontbijten. Voor mij erg prettig want hij heeft me nog niet vaak wakker gemaakt.

Na het ontbijt is hij weer even rustig. Vast onder de indruk van mijn darm-activiteiten. Ik ga er vanuit dat dat net zoiets is als dat ik kan genieten van een flinke onweersbui of regenbui ‘s avonds. Lekker luisteren naar het gerommel.

In de middag is hij op zijn drukst. Dan is het zeker van lunch tot 4 uur speelkwartier met schoppen en draaien. Soms maakt mijn buik een golfbeweging met mini-Viking mee.

Vlak voordat ik ga koken is het even rustig. Dan komt Stefan thuis en ga ik achter het fornuis staan om weer gezelschap te krijgen van wat lichte bewegingen. Maar in de avond is hij weer rustig. Geen gekke bewegingen alleen soms een licht schopje.

Wanneer we naar bed gaan krijgen we een ritueel. Oke met de voetbalwedstrijden is hij vaak wat druk voordat we naar bed gaan maar dat komt vast door het geschreeuw van de grote Viking of mijn spanning. In bed voelt Stefan altijd even en meestal reageert mini-Viking daar op door even te bevestigen dat hij z’n papa heus wel schopwaardig vindt.

En dan gaan we de nacht weer in zonder gekkigheid. Tot nu toe dan. Ik ga even een ongelakt stuk hout vinden om af te kloppen.

Eten in Juni

Wat hebben wij (Stefan, mini-viking en ik) zoals in onze mond gepropt deze maand. Er mist een gedeelte want we zijn stiekem op vakantie geweest en die eet-foto’s komen in een nog ooit te typen blog over die vakantie.

Schnitzel
Stefan wilde schnitzel eten. Ergens onderop liggen nog gekookte aardappelen maar het paste allemaal niet zo in het bord.

IJsje

Courgette ovenschotel
Ovenschotel met courgette. Vegetarisch. [recept klik]

Voedsel
Boontjes, gebakken aardappelen met een salade. Geen idee meer wat voor vlees dit was. Volgens mij schouderkarbonade.

Friet
Hier heb ik kei hard van genoten

Ontbijt
Ik ontdekte dat gewone koffie tijdens de zwangerschap niet te zuipen is. Café au Lait is wel heerlijk. Dus daar start ik voortaan de ochtend mee. En danoontjes, ook zoiets lekkers. Wel die van de Albert Heijn want daar zit minder gekke E-nummer shit in dan in die van de Jumbo.

Lunchen

Lunchen
Uit lunchen bij de Groene Engel in Oss. [restaurant klik]

Uit eten
We gingen na de 20-weken echo uit eten om te vieren dat alles goed leek te zijn met mini-viking. We aten bij de Specialbierbrouwerij van Oijen. [restaurant klik]

Brunch
Ik hou van kaas. En ik hou van kaas met tomaat.

Toetje
Toetje gemaakt door moeders. Aardbeien met mangomoes.

Kei lekker
Vorige maand ook gegeten. Nog steeds lekker. Oh en het is vegetarisch. [recept klik]

Eten
Na vaderdag aten we bij mijn broer en zijn vrouw. Vraag me niet wat er allemaal in zit want het was een improvisatiegerecht. Wel erg lekker.

Improvisatievoer
Mijn eigen improvisatiegerecht. Zalm met gebakken aardappels, boontjes, cherrytomaatjes en feta. Zeer goed te nassen.

Tagliatelle
Het ziet er wat apart uit maar het is gewoon tagliatelle met spinazie, gerookte zalm, cherrytomaten en bieslook-kaasspread-dingus. En pijnboompitten.

Cornetto
Ik kreeg deze tip van nombelina. Het zijn Cornetto Latte en ze zijn echt super lekker. Dus dit is eenmalig. Voordat we verslaafd zijn.