Mijn Dag; 19-11

Standard

Ik wilde al eerder een keer “ploggen” maar telkens vergat ik dat in de ochtend en herinnerde het me pas in de middag weer. Wat niet zo op schiet voor een foto-log van je dag. Woensdag echter herinnerde ik het me op tijd en kon ik alles nog vastleggen.

We hadden een aardig programma voor de boeg op deze dag en ik begon vroeg doordat mini-Viking de nacht doorgeslapen had!

Ik begon de dag met een voeding voor mini-Viking. Na een borst had hij alweer voldoende en ging weer verder slapen. Ik was echter klaar wakker en stond maar gewoon op om met Stefan koffie te drinken en te ontbijten. Toen was ik nog vergeten dat ik zou gaan ploggen dus geen foto’s.

Hierna begon ik aan een klusje wat ik al even had laten liggen. Het uitzoeken van de doos gekregen kleertjes van mijn neef en het uitzoeken van de kleertjes die we gekregen hebben als cadeau. Ik wilde de grotere maatjes in een doos gaan stoppen en tot maatje 62 in de kast leggen.

Kleertjes sorteren

Het is wat laat maar eindelijk begonnen met het noteren welke cadeaus van wie we gekregen hebben. Ik merkte dat het al wat begon weg te zakken. Zeker met de kledingsetjes van bezoek wat tegelijkertijd binnen gekomen was. En het is wel leuk voor later om dit terug te kunnen zoeken.

Cadeau-lijst

Omdat mini-Viking nog altijd lag te slapen ben ik gaan kolven. Ik stond ondertussen alweer op klappen.

Gekolfd flesje

Ik denk dat ik de afgelopen weken bijna meer wasjes gedraaid heb dan ik voorheen in een half jaar deed.

Witte was

Inmiddels in het 9 uur en ligt meneer nog te slapen. (Lakentje en deken van de Hema)

Mini-viking

Omdat de kleine man nog lag te slapen ben ik snel onder de douche gesprongen. Dat lukt namelijk niet meer elke dag, zelfs niet altijd om de dag. Het is simpelweg soms te druk.

Douchen

Ik had zelfs de tijd om nog wat spul in mijn haar en op mijn gezicht te smeren. Dat is me de afgelopen 4 weken pas 3 keer gelukt.

Producten

Dit product is onmisbaar tegenwoordig. Met borstvoeding geven komen, helaas, lekkende borsten.

Zoogcompressen Etos

Ik belde ook nog even naar de belastingdienst. Wachttijd 10 minuten, viel mee dus.

Belastingdienst

Toen was deze donderstraal wakker. En hongerig.

Wakker

Met veel moeite een degelijke borstvoedingsfoto weten te maken.

Borstvoeding

Boertje laten.

Boertje

Om vervolgens weer in slaap te vallen op mijn borst.

Slapen

Omdat er toch weer geslapen werd, ben ik verder gegaan met het opruimen van de kleren. Dit is zijn gedeelte van de kast. Klein maar voldoende.

Kast

Ik at stiekem nog wat pepernoten en snoepgoed.

Pepernoten

Gevulde doos met kleertjes. De doos, kist, is van mijn kraampakket van het Zilveren Kruis. Ben erg blij dat ze zo’n mooie kist toegestuurd hebben voor zulke akelige spulletjes.

Doos met kleren

Stefan thuis! Ik heb mini-Viking zijn panda-pakje al aangedaan voor buiten. We moeten namelijk naar het consultatiebureau voor de eerst echte afspraak daar. Hij wordt gecheckt door een arts.

Stefan

In de kinderwagen, aan de wandel naar het consultatiebureau. Het is ongeveer 15 tot 20 minuten lopen.

In de kinderwagen

In het consultatiebureau zelf geen foto’s gemaakt. Vond ik niet zo kunnen met al die kindjes en ouders daar.

Consultatiebureau

Daarna zijn we doorgelopen naar het centrum om te gaan stemmen. We hadden gemeenteraadsverkiezingen in onze gemeente door een herindeling. Ik heb tot het hokje zitten twijfelen en heb uiteindelijk PvdA gestemd, ondanks dat ik vind dat Oss wel een wat rechtser mag worden, wat daadkrachtiger.

Stemmen

En we liepen naar de plaatselijke boekhandel, Derijks (KLIK) om een cadeautje uit te zoeken voor het kindje van een collega van Stefan. EN nog belangrijker. Om een mini-Olli op te halen! Ik had getweet naar Derijks in het weekend of zij die ook hadden en ze kregen ze deze week binnen. Op mijn twitternaam werd er een mini-Olli gereserveerd. Ik ben helemaal blij.

Mini-olli

Eenmaal thuis tijd om een lekkere maaltijd op ‘tafel’ te zetten

Wortelgratin met Feta

Mini-viking had een jengelmoment en het speentje werd niet geaccepteerd. Dan maar mijn pink, die is wel altijd goed.

Pink

We maakten nog een foto met de milestonecard voor het doorslapen (KLIK). Ik had toen al het voorgevoel dat het weinig goeds zou betekenen voor de nacht die zou komen.

Milestonecard

Meneer was klaar en klaarwakker en wilde nog even laten zien hoe sterk hij al is.

Mini-viking

De mannen gingen naar bed en ik dook op de berg strijk die er nog lag. Ik strijk niet altijd de hydrofieldoeken maar soms vind ik het wel fijn om de vorm er weer terug in te krijgen. Gestreken zijn ze bijna twee keer zo groot.

Strijken

Ondertussen was de kleine man alweer wakker geworden en aan het jengelen. Terwijl ik hem in slaap suste kolfde ik nog een flesje voor in de vriezer.

Kolven

Disclaimer: Deze post bevat referrallinks. Je betaalt niet meer voor een product wanneer je via deze link een aankoop doet, wel krijg ik een klein percentage van jouw aankoop.

De eerste week als ouders

Standard

mini-vikingOp moment van schrijven zijn we drie weken verder sinds de geboorte van onze mini-Viking. Langzaam begint er wat ritme in ons leven te komen en zo ook wat tijd voor mezelf. Weinig, maar toch iets.

Week 1 als ouders

Week 1 stond in het teken van grote onzekerheid en veel bezoek. Dit was de week waarin onze kraamzorg Monique er was die ons de fijne kneepjes geleerd heeft, ons gerust gesteld heeft en soms fijn streng voor mij was.

In het ziekenhuis durfde ik mini-Viking niet op te pakken. Zo fragiel. Ik durfde hem ook niet aan te kleden en niet in de maxi-cosi te zetten. Maar toen we thuis waren moest het toch. Hij moest de trap op. Gelukkig was de kraamzorg er nog geen 10 minuten na ons. Ik zat nog met mini-Viking in de armen op de bank, niet wetende wat te doen.

monique

De eerste nacht hebben we amper geslapen. We keken continu of hij nog leefde. Gelukkig liet hij dat regelmatig weten door in zijn slaap met een schok beweging zijn armpjes in de lucht te gooien. Op een gegeven moment moest er een luiertje verschoond worden. Een luiertje met eerste poep dat als teer over zijn billetjes gesmeerd zat. En wij natuurlijk super zacht vegen, bang om te hardhandig te zijn. Dat luiertje heeft denk ik wel een half uur geduurd voordat we klaar waren. En mini-Viking ondertussen maar brullen, die had het koud zo met naakte billen.

De dagen die volgden waren vooral met veel bezoek en mini-Viking veel aan de borst leggen om de borstvoeding op gang te brengen. De verloskundige kwam langs voor de checks. Mijn temperatuur werd gemeten. En Eon werd elke dag gewogen. De nachten waren dramatisch. Veel huilen, veel wakker. Niet willen slapen in zijn bedje maar wel bij mij. Zo sliepen we samen op de bank want met zijn drieën in bed durfde ik niet.

mini-viking

De derde nacht was het Stefan zijn beurt om met mini-Viking op de bank te slapen. Een mooi moment waarin Stefan opeens zijn verantwoordelijkheid en liefde voelde voor zijn kind. Kraamtranen voor de grote man.

Ik heb wel wat meer gehuild in de eerste week. Soms om niets, gewoon omdat ik mini-Viking zo mooi vond. Soms omdat ik me onzeker voelde over de toekomst. Soms omdat ik me een waardeloze moeder voelde.

Op dinsdag, dag 5 sinds de bevalling, werden we naar buiten geschopt door de kraamzorg. Een stukje wandelen. Wat hebben wij staan glunderen achter de kinderwagen.

wandelen

Aan het eind van de eerste week bleek mini-Viking opeens weer afgevallen te zijn, terwijl hij daarvoor aan kwam. Een te tevreden mannetje die te weinig huilde. Ik had dus onvoldoende gevoed. Weer tranen bij mij. En veel. We kregen een extra dag kraamzorg zodat we hem nogmaals konden wegen. En de opdracht om mini-Viking te wekken voor voedingen. Om de 2 uur overdag en om de 3 uur ‘s nachts.

Die avond moesten we, ondanks mijn angst en onzekerheid, naar de verjaardag van mijn moeder. Ik wilde niet maar we werden gedwongen door de kraamzorg. En het was heerlijk. Ik heb van de 3 uur die we er waren misschien een klein uur bij het bezoek gezeten. De rest van de tijd was ik aan het voeden.

Zo besloten we onze eerste week met mini-Viking. Een rollercoaster van emoties en drukte. Die veel te snel voorbij gegaan is.

Onze Sinterklaas Verlanglijstjes

Standard

SinterklaasWij hebben een lange traditie van Sinterklaas vieren bij mijn ouders. Ondanks het ontbreken van gelovige familieleden, al bijna 20 jaar, hebben we nooit een jaar overgeslagen. Eerst met de hele kant van mijn moeders familie maar sinds het overlijden van mijn opa slechts met ons gezin.

Ik maakte het volgende verlanglijstje. Opvallend, het grootste deel is voor Eon. Ook Stefan zijn verlanglijst is gevuld met Eon spulletjes.

Ioni’s verlanglijstje:

  • Waterkoker. (onze huidige is compleet verkalkt en we hebben hem nu hard nodig met kruikjes maken voor Eon)
  • Goeie luiertas met matje. (Niet te fleurig, degelijke tas waar Stefan ook mee kan lopen).
  • Het boek: ‘Mam en Pap vertellen over jou’. KLIK
  • Difrax fopspeen 0-6 maanden
  • Burt’s Bees: Cream to Powder van de Baby Bee lijn. (Ik ben weg van de baby producten van Burt’s Bees. Ze ruiken zooooo lekker!) KLIK
  • Het kookboek: ‘Gewoon wat een studentje ‘s avonds eet’ – Leonie ter Veld. KLIK
  • Mobiel standaard voor aan het babybedje (niet voor een telefoon maar voor een mobiel waar Eon naar kan kijken).
  • Doucheschuim (Etos, Rituals, ander merk)
  • Boodschappennet voor aan de kinderwagen. KLIK
  • Theedoeken
  • Zwarte sokken

Het is een verlanglijstje dus Sinterklaas mag zelf kiezen welke van de spulletjes hij kan kopen voor zijn budget.

Stefan zijn verlanglijstje:

  • Flessenwarmer
  • Sportsokken
  • Ledikantdeken voor Eon zijn bedje
  • Speelkleed met babygym. KLIK
  • Het Basiskookboek. KLIK
  • Hema zwarte t-shirt, slim fit, ronde hals, maat L.
  • Speciaal bier
  • Muesli

Stefan heeft altijd wat moeite met verlanglijstjes maken. Wedden dat hij na 6 december opeens wel weet wat hij wil hebben.

Eon heeft nog geen verlanglijstje. Die krijgt de komende jaren als hij wat bewuster is wel genoeg.

Wat staat er op jouw verlanglijstje?

 
Disclaimer: Deze post bevat referrallinks. Je betaalt niet meer voor een product wanneer je via deze link een aankoop doet, wel krijg ik een klein percentage van jouw aankoop.

Inhoud van de vluchtkoffer versus gebruik

Standard

Ik was erg laat met het inpakken van mijn vluchtkoffer voor het ziekenhuis. Ik had het gevoel dat #miniviking nog wel even zou blijven zitten en daar zat ik goed mee want hij moest flink aangespoord worden.

Uiteindelijk heb ik meegenomen:
- een zwangerschapslegging
- sokken van Stefan
- een t-shirt
- oma onderbroeken (2 voor de zekerheid)
- voedingsbh
- tandenborstel, haarborstel, etc
- trouwboekje
- verzekeringspasjes
- dextro-energy
- muesli reep
- kleertjes voor Eon (rompertje, broekje, sokjes, jasje en mutsje)
- kruik en kruikzak
- een boek
- opladers voor onze telefoons en de iPad

Wat heb gebruikt

Eigenlijk heb ik maar bar weinig gebruikt. Ik dacht een t shirt nodig te hebben om in te bevallen maar halverwege de weeën kreeg ik het zo warm dat ik alles uit wilde, en zo snel mogelijk.

De oma onderbroeken waren nodig om het gigantische kraamverband (2 stuks!) kwijt te kunnen.

De mueslireep is opgegeten door Stefan.

Het t-shirt heb ik uiteindelijk aangedaan toen we weer naar huis gingen, net als de zwangerschapslegging en de voedingsbh.

De opladers waren op het eind wel nodig om iedereen in te lichten en genoeg foto’s te maken.

Wat heb ik gemist

Ik wist niet goed wat we mee moesten nemen voor Eon. Schijnbaar had ik een extra rompertje mee moeten nemen voor onder het setje, of een truitje voor er overheen. Leerpuntje voor ons dus.

En de rest dan?

Dextro energy en de mueslireep, heel leuk bedacht maar ik kon niks weg krijgen. Daarnaast was er in het ziekenhuis roomservice en konden we lunch en avondeten bestellen. En koffie, tussendoortjes etc. Ik kon met de weeën echt niks weg krijgen maar Stefan heeft volgens mij goed gegeten.

Een boek. Ha. Ik dacht werkelijk wel wat te kunnen lezen. Dom. Ik kon niet eens mijn telefoon vast houden om een whatsappje te sturen, laat staan een boek lezen.

Sokken. Ik had gelezen dat bevallende vrouwen vaak koude voeten hebben. Nu heb ik zeer zelden koude voeten en wilde de sokken thuis laten. Stefan had zoiets van neem maar mee maar mijn gevoel zat goed. Ik had het bloedjeheet.

Tandenborstel, haarborstel etcetera. Dat had ik meegenomen voor het geval we de nacht moesten blijven. Gelukkig niet nodig geweest. Ik heb wel gedouched na de bevalling maar mijn natte haren gewoon op een knot gedraaid. Ze hadden trouwens douchegel en shampoo staan in de douche dus die hadden we niet mee hoeven nemen.

Trouwboekje. Die nam ik mee zodat wanneer we de nacht zouden moeten blijven, Stefan meteen naar de gemeente zou kunnen. Was ook niet nodig.

Kruik en kruikzak, voor het geval de maxicosi bijzonder koud zou zijn. Maar we zaten nog in de verlengde zomer ipv hartje herfst.

Al met al had ik net zo goed een klein plastic tasje mee kunnen nemen ipv een kleine reiskoffer.

Mijn Bevallingsverhaal

Standard

Het bevallingsverhaal begint voor mijn gevoel op woensdagavond. Stefan en ik zijn nog lekker uit eten geweest in ons favoriete restaurant in Megen. [KLIK] Ik heb stiekem alvast biefstuk gegeten, wat ik 9 maanden heb moeten missen. Mijn theorie, als hij morgen toch geboren wordt dan maakt het niet zo veel uit en ik vertrouw het restaurant er op om goede stukken vlees in huis te hebben. Toch maar voor de zekerheid gevraagd om tegen het doorbakken aan te krijgen.

Uit eten Vleesch

Het was zeker genieten de laatste avond met zijn tweeën. Hoe bizar en niet te beseffen ook.

Donderdagochtend ging al vroeg de wekker. We moesten namelijk om 6 uur bellen of ze plek voor ons hadden op de afdeling om ingeleid te worden. Dit moest omdat ik met mijn te hoge BMI niet over de 40 weken zwangerschap mag. Mijn 40 weken vallen op een zaterdag dus moesten we iets eerder komen. Ze hadden plek op de afdeling en ik zou er om 7 uur moeten zijn. Dat haalden we helaas niet want ik moest nog overgeven door het vroege opstaan, en waarschijnlijk ook wat zenuwen.

Eenmaal in het ziekenhuis om half 8 kwam een beetje norse verpleegster van de nachtploeg me op bed installeren met buikband. Ze draaide qua norsheid gelukkig bij toen ik vertelde door het overgeven te laat te zijn. De assistent gynaecoloog werd erbij gehaald om mij nog voor het overleg van de ochtend te prikken. Ze constateerde al wat ontsluiting en brak vervolgens mijn vliezen. Wat echt een maf gevoel is, warme zooi die opeens uit je loopt. De assistent gynaecoloog draaide ook een draadje in Eon zijn hoofdje om de hartslag beter te registeren. Door mijn overgewicht is dat wat moeilijk met de buikband. Dat draadje, het idee dat dat in het hoofdje van mijn baby gedraaid zat vond ik eigenlijk maar niks en het gevoel van een draadje dat uit je loopt is echt niet fijn. Maar je wilt ook dat je kindje goed in de gaten gehouden wordt en niet opeens wegvalt qua hartslag zonder dat je het weet.

Lachen Pruilen

Kamer

Vanaf het moment dat de vliezen gebroken waren lagen Stefan en ik nog wat te grappen en grollen in bed. Televisie aangezet en gekeken naar de monitor waar de hartslag van Eon geregistreerd werd en mijn harde buiken zichtbaar werden. Ik twitterde nog wat en appte met Bianca en Jacqueline om de tijd wat te doden. Ik at een boterham die ik meegenomen had van thuis. Ik werd tussendoor aan een infuus gelegd om vocht toegediend te krijgen en wee-opwekkers. Ik wilde de opwekkers nog niet omdat ik eerst wilde kijken wat mijn lichaam zelf zou doen. De verpleegkundige ging daar, in overleg met de assistent gynaecoloog, in mee.

Een uur later kwam assistent gynaecoloog om te kijken of er al wat op gang was. Ik had wel al wat lichte weeën. Ook al vond ik ze toen al best pijnlijk, niet beseffend hoe erg het nog zou worden. Er werd besloten om de wee-opwekkers toch op de laagste stand open te draaien zodat het niet te lang zou gaan duren allemaal.

Vanaf dat moment begonnen weeën echt door te zetten met regelmaat. Ik pufte ze aardig weg, met behulp van Stefan. Tussen de weeën door sukkelde ik telkens wat in slaap om met een wee weer bij positieven te komen.

Op een gegeven moment kwam de verpleegkundige om de opwekkers wat te verhogen. Niet omdat ik niet genoeg weeën had maar ze wilde wat langer hebben, intensiever, met langere tussenpozen. Voor mijn gevoel zijn die tussenpozen nooit langer geworden maar de weeën wel intenser en pijnlijk. En vooral moeilijker weg te ademen.

Om half 2 kwamen ze even lekker voelen hoe het met mijn ontsluiting was. Op dat moment had ik 5 cm ontsluiting. We vroegen wat we nog konden verwachten qua tijd. Ze zeiden dat er niks van te zeggen was maar dat de meeste vrouwen ongeveer één cm per uur ontsluiting hebben. We berekenden dat we dan rond 18.00 een bevalling zouden hebben. Met dat in mijn achterhoofd ging ik de steeds heftiger wordende weeën wegpuffen.

Om 2 uur had ik een paniek moment. De weeën waren zo intens, zo pijnlijk, dat ik het niet meer trok. Dat zei ik ook tegen de verpleegkundige. Huilend vroeg ik of ik pijnstilling kon krijgen. De verpleegkundige zei dat ik de weeën goed opving en dat ik het nog even moest volhouden. Huilend smeekte ik of er niet toch iets geregeld kon worden. Ze ging het overleggen met de assistent-gynaecoloog en kwam terug met de boodschap dat ze over een uur zouden kijken hoe het met de ontsluiting was en of ik een pompje kon krijgen.

Dat stelde me wat gerust ondanks dat ik echt dacht niet verder te kunnen. Alsof je wat te kiezen hebt wat dat betreft.

Monitor

Samen met Stefan ging ik verder met het opvangen van de weeën. Hij kon op de monitor zien wanneer er een wee aan zat te komen, waarschuwde me en ademde mee. Dit was voor mij ontzettend belangrijk, zijn rustige ademhaling was mijn leidraad om uit te ademen en de pijn uit mijn lichaam te laten stromen. Ik bedacht me hoe belangrijk Stefan voor me was op dat moment. Zonder hem had ik nooit door die weeën kunnen komen. Zijn hand om in te knijpen en zijn ademhaling om mij te leiden. Heel gek moest ik toen denken aan twitter-maatje Olga, die dit straks zonder partner door moet. Hoe erg ik ook in mijn eigen pijn zat, maakte me dat wat verdrietig.

Om half 3 veranderde de situatie. Opeens had ik een compleet andere wee. Ik schoot uit mijn trance en zei tegen Stefan, toen ik de wee weg had kunnen puffen, dat dit geen normale wee was. Dat het een perswee was. De uitleg van mijn moeder “het gevoel alsof je ontzettend moet poepen” kwam terug in mijn hoofd en dat was wat ik voelde. Ik liet Stefan op de knop duwen voor de verpleegkundige en die kwam vlot binnen hobbelen. We vertelden dat de wee anders was maar de verpleegkundige dacht dat het kwam doordat ik al de hele dag niet had geplast dat daardoor de druk te hoog was. Ik moest dus eerst naar de wc van haar.

Hele mikmak losgekoppeld, infuus mee. Ioni op het toilet voor 3 suffe druppels urine. Ik baalde want al die moeite voor niks.

Terug naar het bed en ik ging even zitten op de rand van het bed. Opeens kwam er weer een perswee. Nu komt het meest smerige onderdeel van het bevallen. Ik loosde de inhoud van mijn blaas door de perswee over de rand van het bed, op de grond en zelfs wat over de schoenen van Stefan. Hiervan werd ik heel bang. Ik wist niet wat er aan de hand was, de urine zag er raar uit en het deed ontzettend (understatement) pijn. De verpleegkundige werd opeens heel snel en binnen enkele minuten stond de kamer vol met mensen, een couveuse (niet nodig gehad) en werd er aan mij gesjord, iets onder mij geschoven, vingers in mij gestopt en geconstateerd dat ik al 10 cm ontsluiting had. En dus zoals ik al dacht, persweeën had.

De assistent gynaecoloog legde uit dat ik bij de volgende wee mijn adem moest pakken en moest gaan persen. Ik snapte er geen hol van. De wee kwam en ik snapte echt niet meer hoe ik in hemelsnaam met deze pijn adem kon pakken en vast houden. Ben je net een halve dag bezig met uitademen en los laten van je weeën moet je nu opeens je adem vast houden. Het duurde tot de derde perswee dat ik het snapte. Maar ik kreeg Eon er nog niet uit geduwd.

Continu zat ik me te verontschuldigen dat het me niet lukte. Ik had het idee dat het allemaal lang duurde voor hun en dat ik hen belemmerde met hun werk. Tussendoor grapten de verpleegkundige en assistent gynaecoloog nog dat ik pijnstilling had gevraagd en dat daar helemaal geen tijd meer voor was.

Bij de vierde perswee ging ik er echt voor. Ik duwde, schreeuwde, krijste, duwde nog meer, hapte adem en duwde nog eens. Het hoofdje was er door. Eon bleef helaas nog met zijn schouders hangen. Het ziekenhuis personeel legde mijn benen in mijn nek, ik werd dubbel gevouwen en de assistent gynaecoloog haalde het schoudertje los. Floeperdefloep daar was Eon met veel gehuil. Er werd een slijmerig warm bundeltje op mijn borst gelegd.

Ik weet dat iedereen altijd zegt dat dat het moment is dat alles goed voelde. Ik had dat niet. Ik had een paniek moment. Een moment met gedachten als “is dit echt?”, “hoe kan dit nou”, “heb ik dit er net uitgeduwd??”. Volgens Stefan keek ik heel paniekerig naar hem. Eon stopte gelukkig snel met huilen en met het contact maken kwamen de wat meer gelukkige gedachten ook.

Pasgeboren

Voor Stefan was het allemaal heel eng. Hij was erg bang geweest met de persweeën omdat ik zo hard schreeuwde en krijste. Met trillende handjes heeft hij de navelstreng doorgeknipt.

Stefan heeft daarna mijn ouders gebeld. Die een half uur later in het ziekenhuis waren. Ondertussen werd de kleine gecheckt door de kinderarts. Hier heb ik niks van meegekregen, wat maar goed ook is want ze checken onder andere zijn reflexen door hem te laten ‘vallen’ op een kussen. Brrrrr.

Achteraf besefte ik pas hoe snel het gegaan is. Ik ben om half 9 begonnen met weeën en om 15.02 is Eon geboren. Hoewel het pijnlijk was, weet ik dat ik een erg voorspoedige bevalling heb gehad. Ik ben niet gescheurd, niet geknipt en hoefde dus ook geen hechtingen te krijgen. Doordat ik geen pijnstilling heb gehad hoefde ik ook weinig na controles en in principe mochten we een uur later alweer naar huis maar ik moest eerst wel even plassen en dat duurde even. Ik moest eerst weer voldoende vocht binnen krijgen om te kunnen plassen.

Uiteindelijk zijn we tot 8 uur in het ziekenhuis gebleven omdat we nog eten kregen. Tussendoor Eon nog een keer aangelegd en toen samen met mijn broer en schoonzus richting auto gegaan. Thuis aangekomen was de kraamzorg er ook en moesten we meteen alleen de nacht in. We hebben nog nooit zo’n spannende nacht gehad. En oh wat zijn we lang bezig geweest met dat eerste luiertje!

Oh en ben ik de pijn alweer vergeten? Ja. Het eerste uur dacht ik “dit NOOIT meer”. Maar nu denk ik stiekem toch alweer aan een volgende. Stefan denkt daar wel ‘iets’ anders over.