De kinderen van tegenwoordig zouden niet genoeg buiten spelen. Ze zitten te veel binnen achter de computer en dit is slecht voor ze. Veel andere mensen zullen deze mening steunen, en ik zelf ook.
Dit was het onderwerp dat wij kozen als mini-onderzoekje bij onze opleiding. Als onderdeel van het onderzoekje moest ik op zoek naar een artikel over dit onderwerp en ik kwam uit bij een artikel van het NRC met als titel: “Lui ouderschap is niet onverantwoordelijk.”
In het artikel wordt gesproken over kniebeschermers voor kruipende baby’s. GPS armbanden zodat je altijd weet waar je kind is. Babymatrassen met een alarm.
Het gaat dus om de bescherming die men tegenwoordig zoekt voor hun kinderen. De angst dat ons kind iets overkomt, dat je kind valt, iets breekt of misschien wel meegenomen wordt door een vreemde man.
Het is ook heel natuurlijk dat je je kind wilt beschermen tegen het leed van de grote boze buitenwereld maar tegelijkertijd is het ook belangrijk om je kind zo op te voeden dat het redzaam is in diezelfde grote boze buitenwereld.
Er is een tegenbeweging tegen het beschermd opvoeden van kinderen. Één van de initiatiefneemsters laat haar kind alleen met de New York metro reizen. Iets wat mij erg spannend lijkt. Maar tegelijkertijd denk ik aan mijn broer, die als jongetje van 8 jaar alleen met trein naar Rotterdam ging om bij oma te logeren. Misschien spannend maar hij vond het geweldig dat hij het mocht, en het ging ook goed.
De ouders in de tegenbeweging worden luie ouders genoemd omdat ze geen toezicht houden op het buitenspelen van hun kind, het kind ‘s ochtends zelf ontbijt laten maken en het kind alleen naar school laat fietsen.
Met het buitenspelen leert een kind veel over zichzelf en de buitenwereld. En dan heb ik het niet alleen over buitenspelen onder toezicht, maar ook alleen. In het artikel worden hutten bouwen en vuurtje stoken genoemd. Het één vind ik goed kunnen zonder toezicht, het ander wat minder.
Ik denk dat in het artikel een kern van waarheid zit. Ik denk dat veel kinderen inderdaad (te) beschermd opgevoed worden waardoor hun ontwikkeling belemmerd wordt. Maar ik denk ook dat er een grens zit aan het vrij laten, en dat deze grens ook zeker afhankelijk is van de leeftijd van je kind en het innerlijk van je kind. Ik ben wel overtuigd dat het goed is om je kind dingen alleen te laten ondernemen zodat je kind een verantwoordelijkheidsgevoel ontwikkeld.
En uiteindelijk weten we het allemaal: als een kind niet leren wil, dan moet hij maar voelen. Dus als hij niet luistert dat de kachel heet is, dan moet hij maar voelen.
Natuurlijk besef ik dat het voor mij makkelijk praten is omdat ik geen ouder ben. Ik hoop dat ik tegen de tijd dat ik kinderen heb, nog steeds achter deze mening sta.
Ik probeer met dit blogje geen mensen tegen het zere been te stoten maar enkel een discussie te openen door het delen van mijn mening.
Bron: NRC: Lui ouderschap is niet onverantwoordelijk
Wat vind jij van het beschermd opvoeden van kinderen?
Wat vind je van de tegenbeweging van het beschermd opvoeden?
Gerelateerde posts:
Het is juist super goed voor de ontwikkeling als kinderen buiten spelen, zonder GPS, zonder kniebeschermers, etc. Wij deden vroeger niet anders en ik ben er echt wel groot om geworden.
Wat wel waar is, is dat kids these days inderdaad meer achter de (spel-)computer zitten. Dat is jammer aangezien lekker buiten spelen oh zo gezond is.
Dat je je kind wilt beschermen begrijp ik erg goed, maar je kan ook overdrijven natuurlijk. Kinderen leren heel veel dingen zelf, en beperkingen opleggen maakt dat een kind alleen maar nieuwsgieriger wordt naar hetgene wat niet mag. Als ik kijk naar mijn nichtje, die mag op zich vrij veel zelf en wordt alles behalve beschermd opgevoedt, die komt met menig open knie, blauwe plek, etc. thuis, maar het kind vind het heerlijk om buiten te spelen en waar ze de ene week een blauwe plek van heeft gekregen, ontwijkt ze de week er na.
.-= Sharon´s last blog ..Poster Sunday: 08 =-.
Nou, ik ben best wel beschermd opgevoed en ik ben een constant twijfelende angsthaas. Maar dat kan natuurlijk ook aan andere dingen liggen :)
Ik vind dit erg lastig. Ik ben zelf namelijk heel beschermd opgevoed en heb altijd gezegd dat ik het met mijn eigen kinderen anders wil gaan doen. Maar dan is het de vraag, wat wil ik dan anders doen. De wereld nu zit vol met nog meer zieke mensen dan toen ik klein was. Ik zou een balans willen vinden tussen kinderen vrijheid en verantwoordelijkheid geven en ze duideiljk maken dat vrijheid en verantwoordelijkheid ook heel zwaar kan zijn. Ik heb nooit echt ‘kind’ kunnen zijn en dat is wel iets wat ik wil dat mijn kinderen wel kunnen.
Ik betwijfel of er meer zieke mensen zijn dan 20-30 jaar geleden, of zelfs dan 60 jaar geleden. Ik denk dat er nu meer over gepraat wordt en het niet meer automatisch in de doofpot verdwijnt. We horen er eerder over omdat het nieuws wat eerst alleen lokaal te verkrijgen was, nu de hele wereld over gaat met internet en televisie.
Ik denk wel dat het inderdaad moeilijk is om een balans te vinden tussen veiligheid, vrijheid en verantwoordelijkheid. En wie weet denken we er heel anders over als de kleine uiteindelijk echt in onze armen ligt.
.-= ioon´s last blog ..Buiten Spelen =-.
Ik vind het een ja en nee hebben. Ik ga met mijn ouders ook binnenkort eens overleggen of mijn zusje van bijna 11 een keer alleen met de bus mag naar het station (beide eindhaltes dat scheelt) mag reizen want ik vind dat mijn ouders mijn zusje ouderwets opvoeden. Maar beschermend nee dat niet.
Ik weet niet hoe ik het later zou doen, maar al die beschermingsmiddelen komen mijn huis niet in dat weet ik.
Mijn idee is dat een kind een veilige thuishaven moet hebben waar hij of zij altijd terecht kan. het laten zwerven van kinderen is absoluut niet aan de orde voor mij. dat wil niet zeggen dat een kind niet mag ondernemen, integendeel, een kind moet zoeken en voelen en op zijn gezicht gaan. Maar wel altijd weten waar het op dat moment terecht kan.
.-= Me!´s last blog ..Funny – halsketting =-.
Tsjah, dat is een lastig onderwerp. Maar wel heel interessant.
Ik denk dat het ook misschien wel aan de omgeving ligt. Ik ben opgegroeid in een klein boerendorpje, wij mochten ook altijd veel buiten spelen want we woonden ook aan een rustige straat. Maar als je ergens in een achterbuurt in de stad woont weet ik niet of het wel zo verstandig is om je kinderen zonder toezicht buiten te laten spelen.
Maar misschien zeg ik dat ook alleen maar omdat het voor mij “onbekend” is, en alleen gevaarlijke horror verhalen hoor over steden. Terwijl er net zo goed iets kan gebeuren in een klein dorpje natuurlijk.
.-= Iris´s last blog ..Bunny von D ♥ Wesseltje =-.
Zeer leuk stuk, deze site zou veel bekender moeten zijn.