Ik hou niet van vliegen.

Nooit heb ik gedroomd dat ik mijn vleugels uit sloeg en boven de wereld vloog. Het heeft me ook nooit getrokken om me hoog in de lucht te bevinden. Maar al te bewust ben ik me van één van de wetten der natuur: what goes up, must come down. En dat geeft me de kriebels.

Het is nu bijna vijf en een half jaar geleden dat ik voor het laatst in een vliegtuig zat. Toen kwam ik terug uit Spanje van een verschrikkelijke vakantie. Een half jaar daarvoor was ik met het vliegtuig naar Schotland gegaan, een hele leuke vakantie maar een verschrikkelijke heen en terug vlucht.

Nu moet ik aankomende maandag voor het eerst in vijf en een half jaar, ik typ het maar uit, dat klinkt het minder lang geleden, weer met het vliegtuig ergens naar toe. Een vlucht van een anderhalf uur. Het stelt eigenlijk niks voor. Toch voel ik naarmate de dag dichterbij komt, de zenuwen toe nemen.

Ik ben ook zo slim geweest om de afgelopen weken te kijken naar Air Crash Investigation. Terwijl ik er naar zat te kijken vroeg ik me al waarom ik dat deed. Geen idee, maar het maakt het er natuurlijk niet beter op voor de zenuwen.

Waarom ik niet van vliegen hou weet ik wel. Ik ben een controlfreak en hou er niet van wanneer ik geen controle heb over de situatie. In het vliegtuig is dit in extreme mate aanwezig. Niet dat ik het beter kan dan zo’n piloot, maar ik ben bang dat hij een stomme fout maakt en ik dan de spreekwoordelijke Sjaak ben.

Gelukkig besef ik me dat ik maar beter dit ongemak kan overwinnen. Ik ben niet bang, ik ben gewoon geen liefhebber van vliegen en dat wil niet zeggen dat ik geen gebruik kan maken van een vliegtuig.

Ik geloof het bijna.

Related posts:

1. Wieder zu Hause
2. Nanny McPhee and the Big Bang / De Vonken Vliegen Eraf

Terwijl ik aan het bij komen was van mijn rondje sporten liep er een vrouw de kleedkamer binnen. Ze opende een locker en zuchtte teleurgesteld. Ik vroeg wat er aan de hand was en ze vertelde dat ze de dag er voor haar horloge afgedaan had en in de locker gedaan had.

Normaal gezien deed ze haar horloge altijd thuis af, of deed ze hem in een vakje van haar tas maar nu was ze beide vergeten en op het laatste moment voor de les gooide ze hem in haar locker.

Na het sporten was ze vergeten dat ze de horloge nog om had en dacht ze dat ze hem thuis had laten liggen.

En nu was haar horloge verdwenen. Niet bij de gevonden voorwerpen en niet in de locker. Ik was verbijsterd. Ik snap namelijk niet hoe het in iemand op kan komen om een horloge die gevonden wordt, of überhaupt iets van waarde wat je vindt, mee naar huis neemt.

Nu heb ik nog nooit iets gevonden, afgezien van een 10 gulden briefje toen ik klein was, maar ik zou er niet over nadenken om het te houden. Ik zou het direct naar politie, gevonden voorwerpen of wat dan ook brengen.

Heb jij ooit iets gehouden wat je gevonden had?

Related posts:

1. Nieuw Horloge
2. 30″ of Fame

Een gesprek dat ik had met Saar op twitter deed mij beseffen dat ik jaloers ben. Jaloers op mensen met een geloof. Jaloers op hen die kunnen geloven.

Altijd ben ik een nieuwsgierig kind geweest, misschien soms te nieuwsgierig. Alle informatie en verhalen die ik kon vinden slurpte ik in mij op om ze vervolgens nooit meer los te laten. Zo ging ik als meisje van 6 op zoek naar mijn opa, de man die gestorven is toen mijn vader nog een puber was. Wie was mijn opa en waar is mijn opa nu.

Mijn ouders hebben mij nooit iets anders verteld dan wat zij denken dat de waarheid is. En dat was dat mijn opa overleden is en niet meer bestaat. Een moeilijk te bevatten begrip voor een zes jarige. Mijn oma vertelde me dat hij in de hemel zou zijn en daar wachtte op de rest van de familie. Net zo moeilijk om te bevatten voor een zes jarige.

In de loop van de jaren ben ik meer gaan nadenken. Ik werd geconfronteerd met het afscheid nemen van veel mensen in mijn omgeving. Oud en uitgeblust. Ziek en moe. Jong en energiek. Vrienden. Kennissen. Familie.

Toch heb ik nooit een antwoord kunnen vinden op mijn nieuwsgierigheid. Wel ontwikkelde ik een angst, een angst voor de pijn die het doet om iemand te verliezen. En samen met die angst komt zelfbescherming, die kwam door middel van het zo min mogelijk aangaan van sociale relaties. Een logische gedachte, als ik me aan niemand bind dan doet het me ook geen pijn wanneer deze persoon verdwijnt.

Het besef hiervan is pas jaren later gekomen. Op het moment dat ik letterlijk langs de afgrond ging en een auto ongeluk kreeg. Het besef dat ik het zelf had kunnen zijn die dood gegaan was. Het besef dat genieten van het leven zo belangrijk is, veel belangrijker dan jezelf verstoppen voor die paar momenten van pijn die in je leven tegen gaat komen.

Toch zijn er momenten waarbij ik mezelf kan verliezen in mijn angst. Als controlfreak is het moeilijk om me neer te leggen bij een cruciaal onderdeel in het leven wat ik nooit in de hand zal hebben. Daarom ben ik jaloers, ik ben jaloers op mensen die een geloof hebben die hen verteld wat zal komen, en dat zij zich daarbij kunnen neerleggen. Ik zal altijd twijfelen, hopen en zo nuchter mogelijk zeggen ‘we zullen het tegen die tijd wel zien’.

Nooit zal ik het nog zover laten komen dat ik niet meer durf te genieten van wat het leven te bieden heeft, hoe angstig ik ook ben voor de enige zekerheid van wat het leven brengt.

Geen gerelateerde posts.

Hoewel ik zo mijn periodes heb waarbij ik alles heel zwartgallig kan zien, probeer ik toch me te concentreren op wat wel lekker gaat.

Op dit moment word ik gelukkig van:

• Een opgeruimd en schoon huis.
• De krokussen die hun kopjes laten zien, ook in mijn woonkamer.
• Rust op twitter zonder zwartkijkers.
• Op tijd naar bed gaan en uitgerust wakker worden ‘s ochtends.
• Een conditie die merkbaar vooruit gaat.

Waar word jij op dit moment gelukkig van?

Related posts:

1. Dingen waar ik gelukkig van word (1)
2. Gelukkig Nieuwjaar!
3. Acht dingen

Ik denk dat we allemaal de reclames wel kennen: Gratis Iphone4 bij een Hi abonnement, Gratis BlackBerry Torch bij een Telfort abonnement. Welke telefoon je ook wilt, in principe kun je iedere telefoon gratis bij een abonnement krijgen.

Maar is dit wel zo gratis?

Afgelopen week was ik voor Stefan aan het rond kijken naar een nieuw abonnement. Hij heeft namelijk eindelijk de keuze gemaakt voor een smartphone en daar hoort een smartphone abonnement bij met internet. Met een flink 2 jarig abonnement zou hij de smartphone gratis kunnen krijgen, maar voor een wat minder hoog abonnement zou het bij betalen worden.

Toen ging ik zitten rekenen. Ik pakte de kosten van een sim-only abonnement erbij, met een aantal belminuten die voor Stefan goed zijn. Dit maand bedrag deed ik x12 (1 jarig abonnement) en vervolgens telde ik daar de losse prijs van de smartphone erbij.

Daarnaast pakte ik het abonnement met telefoon, ook één jarig, erbij en deed dit bedrag x12 en telde daarbij de prijs van de smartphone op die nog bijgelegd moest worden.

En wat zag ik, een verschil van ruim €100,=, in het voordeel van de sim-only abonnement en het los aanschaffen van de smartphone. Als we de smartphone ergens anders aan zouden schaffen dan zouden we nog goedkoper uit zijn zelfs, want dit verschilde ook weer €50,=.

Op bezoek bij mijn ouders vertelde ik dit om uit te leggen waarom we de smartphone los gekocht hebben. Mijn vader maakte toen de opmerking dat hij het ontzettend vreemd vindt dat ze überhaupt mogen adverteren met ‘gratis’ terwijl je er via je abonnement voor betaalt. In dit geval zou er volgens hem bij moeten staan ‘Geld lenen, kost Geld’. En ik ben het met hem eens want die telefoon is niet gratis, of je krijg geen korting, uiteindelijk betaal je die telefoon dubbel en dwars terug doordat jij bijvoorbeeld 20 euro betaalt voor 100 belminuten en ik met mijn sim-only abonnement maar 10 euro.

Wat vind jij er van dat de telefoon gratis genoemd wordt?

Related posts:

1. Nieuwe Telefoon
2. Mijn (Mogelijk) Nieuwe Telefoon?
3. Lenen

In de lente als je door de straten rijdt kom je regelmatig een vogel tegen. Vaak jonge mannetjes vogels die zichzelf nog moeten bewijzen tegenover de vrouwtjes. Ze willen graag laten zien hoe goed ze kunnen vliegen en vooral hoe snel ze wel niet zijn.

Om dit te bewijzen vliegen ze als een kamikaze piloot voor de auto langs. Suicide birds, noem ik ze altijd want ik schrik me kapot van die vogeltjes die zich voor mijn auto gooien.

Nu heeft deze inleiding op zichzelf niks met de titel te maken, behalve dat het woordje suicide er staat, maar er zijn fietsers die hetzelfde gedrag lijken te vertonen als de vogeltjes. Zonder te kijken gooien ze zichzelf voor een auto of bus die bijna 40 km/u harder rijdt dan zij. En wat ik altijd geleerd heb is dat voertuigen hard aankomen je ze beter niet kunt raken.

Vroeger was ik als fietser niet zo oplettend als dat ik nu was. Ik vond al snel dat het licht genoeg was om gezien te worden zodat die stomme dynamo van mijn band af kon. Ik vond ook dat een auto mij maar moest zien want ik was een zielige fietser door het rot weer en ik had haast.

Tot ik rijlessen kreeg, toen begon het me op te vallen hoe onzichtbaar een fietser met een bruine of zwarte jas is. Hoe je echt niet ziet dat iemand in het donker je tegemoet fietst als diegene zijn lichten niet aan doet. En ik begon toen pas te merken hoe groot de reactie snelheid van mij zelf is als ik moet anticiperen op een fietser.

Mijn fietsstijl heb ik toen aangepast maar nog steeds zie ik fietsers die zonder omkijken iets of iemand inhalen en daarmee op de rijbaan komen. Fietsers die gewoon lukraak de weg schuin oversteken zonder een blik over de schouder. Fietsers die in het pikke donker je tegemoet fietsen terwijl je met de auto af wilt slaan en ze bijna van de sokken rijdt.

Als automobilist ben je altijd aansprakelijk voor het aanrijden van een fietser. Dat wil niet zeggen dat je ook schuld hebt maar omdat jij in een zwaar voertuig zit, moet je daarop bedacht zijn. Maar fietsers, ook al ben je zelden tot nooit aansprakelijk te stellen door een automobilist, een auto komt hard aan en de vraag is maar of je het nog na kunt vertellen.

En wat is de moeite van even over je schouder kijken of er een auto aan komt voordat je oversteekt. Wat is tegenwoordig de moeite van een lampje, draaiend op batterij, aan te zetten. Het zou mij en andere automobilisten een hoop hartaanvallen schelen.

Hoe ben jij als fietser?

Related posts:

1. Rijlessen
2. Winterpret met de Auto
3. Mooi weer = asociaal gedrag?

——–

“Anderhalf jaar lang al ben ik een blogger. Blogger. Bloggen. Het klinkt als één of andere nare onsteking ergens in je gewrichten ofzo. Maar goed, ik ben gaan bloggen omdat ik ontzettend hou van schrijven. Ik schrijf ervaringen en gevoelens van me af. Ik schrijf over fashion. Ik schrijf over beauty. Over alles wat je kan verzinnen. Ik wil zelfs wel schrijven over hoe je huurtoeslag moet aanvragen mocht je dat willen weten. Kortom; zolang ik mijn eigen mening aan een artikel kan hangen, schrijf ik graag.

In deze anderhalf jaar heb ik ontzettend veel mensen leren kennen. Mijn netwerk is bijzonder hard gegroeid, bestaande uit mensen uit verschillende industrieën. Harstikke leuk. Deze mensen helpen je om verder te komen, om meer kennis te krijgen van hoe groot de mogelijkheden wel niet zijn als blogger. Daarnaast is het ook nog eens leuk om zo ontzettend veel informatie te krijgen. Eigenlijk is bloggen en de wereld er om heen harstikke leuk. Je leert veel mensen kennen, je sociale kring wordt groter en deurtjes gaan op een kiertje staan. Naast al die leuke mensen, kan je ook nog eens allemaal gratis spulletjes opgestuurd krijgen! Wow, supercool! Het is ook supercool! I love what i do.

Alleen naast al die leuke mensen die je leert kennen zitten natuurlijk altijd die eikels. Mensen die je in eerste instantie leert kennen maar die iets mankeren waar je je vinger niet op kan leggen. Weet je wel? Van die mensen die je ontmoet samen met je vriendinnen en achteraf praat je met elkaar na en zeg je dat er iets is met die persoon die je net hebt leren kennen. Beide zeggen jullie: “Ooh ja, ik had dat ook”. Dat soort mensen. Nou die heb ik ook ontmoet. Een heleboel. Allemaal bloggers. Zelfbenoemde BN-ers. Zelfbenoemde journalisten. Zelfbenoemde whatever. HALLO! Je bent maar een blogger. Iets bekender dan de ander, iets drukker dan de een, maar uiteindelijk komt het allemaal op hetzelfde neer. Iedereen schrijft. Over iets. De  één over het nieuwe rode lipstickie van Lancôme en de ander over één of ander zweverig boek waarvan je leven in één keer helemaal fantastisch zou moeten worden.

Ja, de blogwereld is ontzettend leuk. Alleen aan alles wat leuk is zit ook een keerzijde. De keerzijde van de (vrouwelijke) blogwereld bestaat uit roddels, leugens, streken, onuitstaanbare arrogantie en nog meer van die typische vrouwenacties. Direct zeggen tegen iemand? Over de telefoon? Via de mail? Via Direct Message op Twitter voor mijn part… Dat kan blijkbaar niet. Er wordt liever heen & weer gemaild over wat anderen wel niet doen. Over wat anderen nou weer schrijven. Over wat anderen nou weer geregeld hebben. Over dit, dat, zus en zo. Niemand is leuk, maar deze mensen zijn fantastisch. Doen alsof Girls in the City een leuke site is, maar ondertussen hoor ik lelijke dingen tussen de regels door. Ideeën ontfutselen zodat zij die kunnen gebruiken. Mij opbellen om te roddelen, mij mailen om te roddelen, mij dm-en om te roddelen. Heb je dit en dat al gehoord over die en die? Uh, nee? Natuurlijk niet! Vertel! Ja. Ik ben net zo slecht. Ik heb meegedaan met al deze gore praktijken. Dit duurde niet zo lang gelukkig. Dat ik dit nog heb volgehouden, zeg. Informatiegeil. Ik deed er zelf niets mee. Een mailbestand vol met roddels, gezeik en gejengel van bloggers die boven zichzelf uitstijgen. Over leugenaars,  aanstellers en huilebalken. Outlook barst bijna uit elkaar.

Naast al het geroddel, gebitch en nare streken heb je ook nog het naar beneden halen van mensen. Het denigrerend praten over kleinere blogs. Nog net geen rollende ogen erbij. Nog net niet, of wat zeg ik het gebeurt wel. De kleinere blogs worden onderuit gehaald. Kleinere blogs zijn onbelangrijk. Geen prioriteit. Kleinere blogs leveren geen publiciteit op en zijn een lachertje. Een lachertje? Is er ooit wel eens in deze mensen hun hoofd opgekomen dat het niet voor iedereen om publiciteit draait. Niet iedereen hoeft een zelfbekroonde BN-er te zijn. Er zijn werkelijk mensen die het gewoon erg leuk vinden om hun ei kwijt te kunnen op het net. Of het nou gaat om beautybloggers, schrijfbloggers (dat is vast nog geen woord, maar vanaf nu dan wel), fashionbloggers of een van-alles-en-nog-wat-blogger; het maakt geen zak uit. Dat mooie en leuke wat je ziet? Het bovenstaande wat ik heb beschreven? Is nog maar het topje van de ijsberg. De oppervlakte. Alles wat daaronder ligt is zo gigantisch groot. Zo’n ijsberg waar de Titanic op gezonken is. Misselijkmakend. Zo’n ijsberg waar ik niets te maken mee wil hebben.

Vrouwen zijn valse slangen en ik schaar me liever niet tussen de slangen, te gevaarlijk. Het is voor mij dan ook erg makkelijk om er wat van te zeggen. Het is geen familie van me, het zijn geen goede vrienden van mij. Ik hou niet van ze. Afstand nemen is dan ook erg makkelijk. Kennissen zijn niet belangrijk. Helaas moet ik mijn mond houden over wat er gebeurt achter de schermen. Het enige wat ik kan doen is een tipje van de sluier oplichten en vertellen hoe sneaky het eigenlijk is. De vrouwen van de blogwereld gunnen elkaar totaal niets. Waarom denk ik dan. Het frigging www is zo gigantisch groot, waarom doe je zo ongelofelijk moeilijk om je bezoekers te delen met andere websites? Waarom gun je al die vrouwen niet hun eigen plekje op het web? Waarom moeten de kleine blogs zo ontzettend gekleineerd worden? Eerlijk? Waar komt deze angst en jaloezie (HA! In your face!) vandaan? De namen van de groteren van het web zijn toch al gevestigd? Waar the hell wordt er dan zo moeilijk om gedaan? Niet dat er moelijk gedaan wordt in je gezicht hoor. Nee dat moet allemaal via via, achter je rug om en iedereen houdt wijs zijn mond dicht. De een roddelt over de ander, maar de volgende dag zit de een met iemand anders fijn in een restaurant te klessenbessen over de ander. Wat klopt er niet aan dat plaatje?

Weet je ladies? Jullie zoeken het allemaal maar uit. Ik wil er niets meer mee te maken hebben. Het kan me niets schelen wie wie copycat. Het kan me niet bommen wie interessant doet. Het kan me niet verrotten wie wat doet en wat de plannen zijn van de ander. Het kan me allemaal niet meer niet schelen. Ik gebruik het www, wanneer ik wil, waar ik wil en hoe ik het wil. Want zoals ik al eerder zei: het net is groot genoeg voor iedereen, deel het en bemoei je vooral met je eigen zaken.

Dit is hoe ik de keerzijde van de blogwereld zie. Dit is wat ik meekrijg. Jammer maar helaas, zo hecht is het volgens mij allemaal niet. Wat mij betreft neem ik afstand, gelukkig zijn wij van Girls in the City wel heerlijk direct tegen elkaar. Geen gelul, geen gezeik of gehannes, gewoon straight in elkaars face, zo hoort het namelijk ook gewoon. Misschien moeten we workshops gaan geven? Want oh, wij zijn zo ongelofelijk fantastisch!”

Bron: Thamar – Girls in the City

Er is een oproep gedaan met het volgende:
Ben je ook zo moe van al het drama, al het gezeur en alle haat en nijd? Blog je ook? Roep je ook altijd dat je lef hebt? Laat dan ook eens zien dat je niet alleen maar roept, maar ook doet en neem het artikel van Thamar één op één met bronvermelding over op je blog. Copycatten is niet erg als het de waarheid betreft. Die kan niet vaak genoeg verkondigd worden. Laten we met zijn allen, of je nu een groot of een klein blog hebt en of je nu over beauty, fashion, eten of iets anders blogt het bloggen gewoon gezellig maken en houden. Copycat je mee?

Related posts:

1. Tot Hier & Niet Verder
2. Europa of Wereld
3. Mooi weer = asociaal gedrag?

Quid pro quo, oftewel voor wat, hoort wat.

Het is een trend die ik wel vaker opmerk in de blogwereld, maar die volgens mij al heel lang heerst. Als ik iets doe voor jou, dan doe jij iets voor mij. In het blog gebeuren komt dit vaak neer op dat als ik bij jou reageer, jij bij mij reageert.

Ik vind dit raar en hou er ook niet van. Wat als we dit nou allemaal zouden hanteren, dat iemand altijd eerst bij jou moet reageren voordat jij bij diegene gaat reageren, dan zou niemand een reactie achterlaten bij elkaar omdat we eeuwig op elkaar gaan zitten wachten.

Daar draait het bloggen toch helemaal niet om? Het gaat toch om het delen van informatie, ervaringen, verhalen en emoties. Natuurlijk is het fijn om reacties te krijgen, dat zal ik niet ontkennen, maar dit moet niet de drijfveer zijn.

Het begint me op te vallen dat sommige mensen alleen bij mij reageren als ik bij hun gereageerd heb. Hierdoor krijg ik minder interesse om daar te reageren want zo krijg ik het idee dat mijn blog alleen bezocht wordt uit beleefdheidsvorm en niet omdat men het leuk vindt om mijn blogs te lezen.

Zelf reageer ik op blogs waar ik iets op te zeggen heb. En dat is toch echt regelmatig want ik ben een persoon met veel meningen en gedachten. Soms laat ik geen reactie achter omdat het onderwerp me niet aanspreekt, ik mijn mening liever niet wil delen of omdat ik het onderwerp in dezelfde week al meerdere malen heb zien langskomen.

Hoe kijk jij hier tegen aan?

Geen gerelateerde posts.

Op het blog van Neeqr, die hij ondertussen alweer verlaten heeft helaas, las ik over het Bystander effect. Door mijn eigen psychologie lessen in mijn verschillende opleidingen was ik er wel al bekend mee. Desondanks was de uitleg naar de achtergrond gezakt.

Het bystander effect in een notendop is dat je iets ziet gebeuren op straat, zeg iemand wordt in elkaar geslagen. Je ziet dat er meerdere mensen staan te kijken naar wat er gebeurt en op dat moment voel je je niet verantwoordelijk om bijvoorbeeld 112 te bellen. Je verwacht namelijk dat iemand anders dat al heeft gedaan.

Niet iedereen heeft last van dit bystander effect. Dat merkten wij afgelopen vrijdag weer.

Mijn broertje was op bezoek bij ons en wij zaten gezellig televisie te kijken en commentaar te leveren op TVOH toen wij geschreeuw hoorden buiten. Ik zette het geluid van de televisie uit om te horen wat voor geschreeuw het was en waar het vandaan kwam. Daarop sprong Stefan op uit de bank en liep naar het balkon, hij wierp een blik naar buiten en rende daarna praktisch de kamer uit naar beneden.

Mijn broertje en ik stonden nog half beduusd naar buiten te kijken om te zien wat er daar gebeurde. Wat er aan de hand was, was dat er een jonge vrouw aan het schreeuwen was tegen een jongeman. De jongeman sloeg zijn armen om de vrouw heen waardoor zij eigenlijk werd vast gehouden en niets kon. Wij zagen haar worstelen tegen de man en kwam uiteindelijk los en rende weg.

In die tijd was er een wat oudere man gestopt met zijn auto en naar het paar gelopen. Binnen enkele minuten arriveerde ook de politie ter plaatse met een gewone auto en een busje. Stefan heeft uiteindelijk niet in hoeven grijpen zelf, gelukkig, de oudere man was hem voor geweest.

Toch vind ik het ontzettend knap dat hij binnen enkele minuten reageert en er op af gaat. Hoewel ik tegelijkertijd dan ook ontzettend bang ben want wat er in mijn hoofd om gaat is ‘wat als die gast een mes heeft?’. Ik wil natuurlijk niet dat Stefan gewond raakt bij een heldenactie.

Een paar jaar geleden, op vakantie in België, hadden wij een soort gelijke ervaring. Dit maal was er een jongen ontzettend dronken. De jongen viel op de grond en leek buiten bewust zijn, waardoor zijn vriendin in paniek raakte. De vrienden van deze jongen liepen gewoon door alsof er niets aan de hand was.

Omdat er een taal barrière was begreep Stefan niet helemaal wat er aan de hand was. Hij dacht dat de jongen neergeschoten was, ook al bedoelde het meisje waarschijnlijk dat hij aangeschoten was. Toch snel de ambulance gebeld omdat de jongen er niet goed uit zag.

Het grote verschil tussen Stefan en mij hierin is dat ik eerst kijk naar wat anderen doen. Ik bewaar mijn afstand en peil de situatie voordat ik ga handelen. Ook kijk ik of anderen niet in de bres springen om te helpen, want daar ga ik eigenlijk altijd vanuit. Stefan daarentegen is juist degene die in de bres springt.

Reageer jij in dit soort situaties meer zoals ik, of zoals Stefan?

Geen gerelateerde posts.

Ik voel me altijd een beetje schuldig met dierendag. Overal lees je wat mensen voor dieren doen en dat ze hun dier extra verwennen. Of juist niet omdat ze vinden dat hun dier het hele jaar dierendag heeft bij hun.

Het schuldgevoel komt doordat ik weinig voor dieren voel. Een dier voor mij is leuk op een ander waar ik kan genieten van de voordelen van het hebben van een huisdier maar me niet druk hoef te maken over de lasten.

Zo kan ik er best van genieten als een kat op schoot komt liggen, lekker warm. Maar ik moet er niks van hebben als al mijn kleren onder de kattenharen zitten. Of wanneer er een kat mijn eten probeert te jatten. Ik denk dat ik met katten ook een arrogantie gevecht zou krijgen hier in huis. Ik bezit stiekem aardig wat karakter eigenschappen die de meeste katten ook hebben en twee levensvormen die de macht proberen te hebben in huis, dat kan niet goed gaan.

Vogels vind ik altijd mooi om naar te kijken, zowel binnen als buiten. Maar de stof die vogels produceren vind ik maar vervelend en je kunt ze ook niet vragen om stil te zijn.

Met een hond heb ik het minst van alle dieren. Hoewel ik er vroeger wel van genoot om met een vriendin en haar honden door de bossen te wandelen. Stiekem ben ik altijd een beetje bang van honden, ondanks dat ik er geen slechte ervaringen mee heb. Ik moet ze leren kennen eer dat ik ze aardig vind.

Knaagdieren zijn leuk om te aaien, en om te voeren want dat ziet er grappig uit. Maar veel van deze dieren leven ‘s nachts en uit mijn babysit tijd weet ik dat dit overlast kan veroorzaken. Zeker als er een radje in het kooitje staat…

Het probleem is denk ik dat ik te weinig liefde voel voor dieren om de nadelen en ongemakken er van te vergeten. Waar je bij ware liefde genoegen neemt met de minpunten van een ander, kan ik daar bij dieren niet doorheen kijken. Honden blijven kwijlbeesten, katten blijven arrogant en knaagdieren zijn nutteloos.

Hoi, ik ben ioon, en ik ben geen dierenvriend.

Related posts:

1. Lama’s
2. Knol
3. Geen Toilet in de Trein