Het geslacht

Het geslacht. Een woord wat door mijn Roemeense schoonzus erg vreemd gevonden wordt. Zeker omdat je hetzelfde woord gebruik voor een dier dat omgebracht is om voedsel van te maken. Ik begrijp haar verwarring.

Vorige week hadden we de 20 weken echo. Samen gingen Stefan en ik naar het Radboud Ziekenhuis in Nijmegen. Ik ben onder behandeling bij het Canisius in Nijmegen maar omdat ze bij het Radboud betere apparatuur hebben, mochten we daarheen voor de echo. Om het even makkelijk te zeggen, hun echo-apparatuur kan beter door mijn vetlaag echo-en.

We hadden onze afspraak al om half 9 en ik hoefde me niet meer in te schrijven bij het ziekenhuis want ik stond nog in de computer! Toen ik 7 jaar was ben ik er al een keer geweest met een gebroken kleine teen. Ik was extreem verbaasd dat die gegeven nog steeds bekend zijn daar. Maar scheelt weer tijd.

De echo-mevrouw kwam über vrolijk de kamer binnen. Waar ik een beetje van schrok. Oh nee toch niet zo’n blije wups die alles meer maakt dan dat het is. Maar gelukkig tastte ze ons humeur goed af en ging ze lekker mee in onze droge grappen. Ze leek wat meer zichzelf te worden ipv een blij masker.

Bij de check hebben we aangegeven het geslacht te willen weten als ze het zien. Maar dat als het niet te zien was, ze geen moeite hoefde te doen voor ons. Maar met de eerste seconde had ze het al gezien. Ik zag niks. Maar schijnbaar was er een wittig bolletje een balzak. Ik geloof alles wat ze zeggen.

Daarna de grote check. Hersenen (die heeft ie, grote opluchting), lipje gesloten, niertjes, lever, beentjes meten, voeten meten. Die voeten werden 4 keer gemeten want die zijn schijnbaar wat groot. Hele baby gemeten. Meten is weten mensen, zeker bij baby’s.

Ondertussen werd ik opeens niet lekker. Oren suizen, misselijk, draaierig. Stoer als ik ben wilde ik niks zeggen maar op een gegeven moment zei ik tegen Stefan “oef word niet lekker”. Moest meteen op mijn zij gaan liggen van de echo mevrouwen. Schijnbaar kan er een bloedvat dichtgedrukt worden als je op je rug ligt. En dat gebeurde bij mij.

De echo ging ondertussen gewoon verder en systematisch werd alles bekeken. Knap dat ze dat allemaal kunnen zien en herkennen. Voor mij was het een grote grijze waas. Tot de mini-viking op zijn duim ging zuigen. Dat was bijzonder om te zien.

Conclusie:

  • Mini-viking is een jongetje
  • Mini-viking is zover ze konden zien goedgekeurd
  • Mini-viking ligt dwars
  • Mini-viking wilde niet graag zijn gezicht laten zien
  • Mini-viking zuigt duim

16 comments

  1. Riz
  2. bettyvdberg
  3. sjoerd
  4. Jeske
  5. Soraya

Trackback e pingback

No trackback or pingback available for this article

Leave a Reply