Het valt me stiekem best zwaar, mijn grootouderloze bestaan. Met het overlijden van mijn opa ben ik mijn laatste grootouder kwijt.
Eentje heb ik nooit gekend, maar hij heeft me altijd gefascineerd.
Eentje overleed toen ik 10 was, ik vond het vooral zielig voor mijn opa.
Eentje overleed toen ik 18 of 19 was. Ik wilde het niet weten en probeerde te negeren dat ze overleden was. Alsof het daarmee niet gebeurd zou zijn.
Eentje overleed vorige week. Nog nooit gunde ik iemand de verlossing zo maar het geeft een ontzettend leeg gevoel.
Het voelt vooral leeg omdat het betekent dat er geen generatie meer boven mijn ouders zit. Het betekent dat de generatie van mijn ouders, de volgende grootouders zijn en dat betekent dat ook zij weg kunnen vallen. Want dat gebeurd met grootouders, die overlijden en vallen weg.
Gerelateerde posts:
ja meis die dingen gebeuren dan merk je pas (hoe cliche) wat je mist als het er niet meer is;) en dat dikte het nog een beetje aan omdat het de laatste grootouder was.sterkte de komende tijd meis
liefs rach
Heel herkenbaar… :-(
Ik heb werkelijk geen idee hoe dat voelt. Ik heb maar 1 opa gekend en die woonde in Florida, dus echt veel hebben we hem niet gezien.
Ik heb er nog een over…maar aangezien ze sinds 2003 niet meer kan praten en half verlamd in een rolstoel zit is ze sindsdien een beetje in haar eigen wereldje terecht gekomen en herkend ze niemand meer. Ik heb haar ook heel lang al niet meer gezien, want het doet alleen maar pijn en ze zit me toch maar raar aan te kijken. De vader van mijn moeder is al overleden toen zij 16 was, haar moeder is in april 2006 overleden (gelijk degene die ik het meeste mis van mijn grootouders) en mijn andere opa februari 2009. De dokter zei 2 jaar geleden ook al dat mijn oma nog maar een paar maanden had omdat ze amper meer eet, maar ze is er nog… Taaie :P
Ik voel me dus ook al grootouderloos ook al leeft mijn oma dan nog..
Pasgeleden was ik bij Ikea en zag ik een oude vrouw die er erg uit zag als mijn (overleden) oma en ook hetzelfde karakter leek te hebben. Of in de bus, met allemaal oude mensen die naar de markt gaan, dan heb ik het altijd moeilijk. :( Ik mis de vaste zondag waar ik altijd een hekel aan had, waarop we naar oma gingen ‘s ochtends, en in de middag ook nog naar de ouders van mijn vader. Toen had ik er een hekel aan, nu zou ik er alles voor doen het terug te krijgen. :(
Ja ik vind dat dus echt een naar idee. Ik heb nog een oma maar mijn ouders, ooms en tantes behoren tot de generatie die nu “gaat vallen”.
Ik had met mijn bomma (zo noemen ze dat bij ons) een goede band. Ze is plotseling gestorven en dat kwam wel zwaar aan. Maar dat is ondertss al heel lang geleden.
Het wordt dus tijd voor kinderen in de familie. Zonder kleinkinderen geen grootouders…
Sterkte meid, ik weet niet hoe het is omdat ik mijn opa en oma nog heb en ik heb de ouders van mijn vader nooit gekend omdat ie verongelukt zijn toen mijn vader 16 was. En ik zou niet weten hoe ik me dan voel omdat mijn oma een soort van 2de moeder is voor me, maar ik geloof wel dat het leeg zou worden.
Vervelend meis :(
Mijn opa van mijn vaders kant heb ik nooit gekend, deze is al overleden toen mijn vader 6 was en mijn vader kan hem dan ook maar heel slecht herinneren. Soms heb ik opeens wel de behoefte om meer over hem te weten te komen en zodra de oudere broers of zussen van papa komen probeer ik soms dan ook wel eens iets te vragen. Verder kijk ik graag naar oude foto’s van hem, zoals je al zegt fascineert hij me wel een beetje. Ik wil weten wie hij was, hoe hij was.
Mijn oma van mijn vaders kant is afgelopen februari overleden maar dat heb je wel meegekregen. Ook zij was beter af, op het einde vond ik het niet meer prettig om haar te zien. Ik heb wel fijne herinneringen aan haar en praat nog graag over haar met mijn ouders en andere familie. Ze was vroeger, toen ze nog wat gezonder was en levenslustiger, een prachtige vrouw, stront eigenwijs maar heel herkenbaar. Ik mis er niet echt, heb me er wel bij neergelegd dat ze er niet meer is, vooral omdat ze al een tijdje slecht was. Maar ik vind het wel jammer dat ik sommige vragen niet meer kan stellen.
Allebei mijn moeders ouders leven nog, zijn ook wat jonger. Ze komen elke vrijdag hier en ik vind het heerlijk om hun te horen vertellen over dingen die ze nu doen maar vooral ook over dingen die ze deden toen ze net zo oud waren als wij.
Ik kan me wel voorstellen dat je het mist. Gewoon die wat oudere mensen, die vertelden over vroeger, een andere blik overal op. En het idee dat je ouders ‘nu aan de beurt zijn’. Het kan nog lang duren, maar ze zijn inderdaad wel het eerste. Kan er verder weinig over zeggen want er is niks aan te doen. Misschien een keer een dagje vrijwilligerswerk bij een bejaardentehuis, even de oude mensen om je heen :)
Sorry, de reactie is een beetje aan de lange kant geworden :P
Ja, zo zit het in elkaar. En dat is aan de ene kant beangstigend, maar aan de andere kant ook zoals het hoort. Toch?
Heel erg herkenbaar. Ik heb nog wel twee opa’s, maar geen oma’s meer. Dus voor mij voelt het ook zo, maar dan wat betreft de vrouwen in de familie. Dan ben ik de tweede in lijn, zeg maar. Toen mijn oma laatst overleden was droomde ik ook constant dat iedereen dood ging, mijn ouders, mijn vriend…
Herkenbaar meis. Ik heb ook geen opa en oma’s meer, ook geen ouders meer :-( mijn vriend heeft ook geen opa en oma’s meer en ook geen ouders. Dat voelt wel leeg hoor :-(
Ik heb mijn grootouders niet echt gekend, is was nog jong toen de laatste stierf. Maar sinds anderhalf jaar weer ik hoe het is om een van je ouders te verliezen. En dat geeft een enorme leegte…
Sterkte.
Groetjessss Mariska
Helaas redelijk herkenbaar. Ik heb nog één oma en die gaat best hard achteruit. Aan de andere kant van de familie heb ik geen grootouders meer. Het is zo raar op familiefeesten dat dan mijn moeder daar de oudste is. Ik mis toch wel dat op bezoek gaan bij opa en oma, want dat is wat je doet met opa en oma’s. Ook al was het altijd ‘saai’, ik mis het toch.
Een overlijden is nooit leuk… Altijd moeilijk dit soort dingen… nog veel sterkte!
Gelukkig heb ik al mijn opa’s en oma’s nog :)
Ik heb ook geen opa’s en oma’s meer…dan merk je inderdaad pas dat het eigenlijk helemaal niet zo vervelend was om ‘verplicht’ op bezoek te moeten